Roadtrip Turkse Egeïsche Kust

Behalve voor stedentrips naar Istanbul heb ik Turkije voorlopig links laten liggen. Dat moet veranderen, dus besloot ik om de Turkse Egeïsche Kust (ook wel de Turkse Riviera of Olijvenrivier genoemd) op eigen houtje met de huurauto te verkennen.

Het noordelijke kustgedeelte leeft voornamelijk van het interne toerisme; buitenlandse toeristen zijn hier nauwelijks te vinden. De mensen leven vrijwel uitsluitend van de landbouw.

Dat Turkije een behoorlijk spannend reisland is en veel meer te bieden heeft dan de massatoerisme-bestemmingen Antalya en Side, dat heb ik tijdens mijn research voor mijn reis ontdekt. Ik wilde tijdens mijn tour zeker de grote steden Izmir en Bursa bezoeken, evenals antieke locaties zoals Pergamon, Troje en Sardes.

Hier heb ik alles samengevat wat je moet weten voor een roadtrip met de huurauto langs de Turkse Egeïsche Kust:

Gebruik de navigatie om direct naar het gedeelte te gaan dat je interesseert

Unieke antieke Griekse locaties en bezienswaardigheden langs de Turkse Egeïsche Kust. Wereldberoemde opgravingslocaties zoals Troje (bij Hisarlik), Pergamon (Bergama), Efeze (Selçuk) en Halikarnassos (Bodrum), die allemaal teruggaan op Griekse steden.

Men noemt deze regio ook wel 'de Kust van het Licht', want volgens de lokale bewoners glinstert de diepblauwe zee als de zon erop schijnt. Helaas bleef dat beeld me, met een paar minuten uitzonderingen, verborgen: we troffen een van de zeldzame periodes met slecht weer met veel regen en onweer aan.

Daarbij de drukte van de grote stad Izmir induiken en het dagelijks leven verkennen. En ook de drukte van de vierde grootste stad Bursa ervaren.

Dag 1: Aankomst in de avond in Izmir (overnachting in hotel EGE PALAS in Izmir)

Dag 2: Izmir - Pergamon - Ayvacik - Troje - Canakkale (overnachting in hotel AKOL in Canakkale)

Dag 3: Canakkale - Manyasmeer - Bursa (overnachting in hotel KIRCI in Bursa)

Dag 4: Bursa - Sardes - Izmir (overnachting in boutique PARK HOTEL in Izmir)

Dag 5: Izmir en terugvlucht naar Nederland

Hoogtepunten & bezienswaardigheden

Bezoek aan de derde grootste stad van Turkije

Izmir, voorheen Smyrna, is het start- en eindpunt van mijn rondreis. De stad werd al in 3000 v.Chr. gesticht en is een van de oudste steden ter wereld. De lokale bevolking noemt Izmir liefkozend de 'Parel van de Egeïs.

Het is de grootste stad aan de Egeïsche kust en met meer dan 4,1 miljoen inwoners de derde grootste stad van Turkije. Volgens geruchten is het bij toeristen niet heel populair. Als redenen worden de drukte, de hectiek, het stadsverkeer en de smog aangehaald. Ik geef toe, autorijden in Izmir is een uitdaging.

Ik raak er snel aan gewend en rij met de mentaliteit: wie afstand houdt, verliest, en ogen dicht en door.

Ik kan de hectiek en de smog niet begrijpen; ik heb me in Izmir erg op mijn gemak gevoeld. Voor wie het drukke marktleven te chaotisch is, kan zich terugtrekken op de boulevard en ontspannen.

In Izmir vind je perfecte mogelijkheden om te winkelen, afdingen en Turks eten te proeven - vooral op de Kemeralti-markt. Aan het Kordon (boulevard) zou ik uren kunnen zitten in een café of bar en mensen kijken. Wandelen langs het water is hier net zo leuk. Vooral bij zonsondergang een geweldige plek.

De wijk Alsancak met zijn kleine straatjes vol bars en kroegen bevalt me zeer goed. Het is moeilijk om te kiezen in welk restaurant we hier 's avonds gaan eten.

De Uhrentoren Izmir Saat Kulesi werd in 1901 gebouwd en bevindt zich op het Konak-plein, dicht bij de Yali-moskee. De in Ottomaanse stijl gebouwde toren is omringd door vier fonteinen en werd geschonken door keizer Wilhelm II. Tegenwoordig is de Izmir Saat Kulesi een iconisch symbool van de stad en bovendien een van de bekendste bezienswaardigheden van Izmir.

Niet ver van het Konak-plein ligt het levendige marktgebied met de Kemeraltı-markt. Een van de mooiste en meest authentieke markten van Turkije. Deze drukte en de sfeer bevalt me. Je kunt hier uren rondslenteren en bij de kraampjes winkelen: huishoudelijke artikelen, specerijen, slagerijen, fruit, kleding, eten en (helaas ook) dieren.

Een beetje verstopt ligt de Kızlaragası Karawanserei aan de Kemeraltı-markt. Vroeger was het een magazijn en overnachtingslocatie voor handelaren; tegenwoordig vind je in de binnenplaats cafés en niet meer winkels die rondom het plein zijn opgesteld. Een ideale plek om even tot rust te komen van de drukte van de markt en een theepauze te houden.

Maak gebruik van de gelegenheid om een van de vele stalletjes Turks eten te proeven:

We hebben op de markt twee keer gegeten: Een keer verse pide uit de houtoven met gehakt en spinazie-kaas, daarbij rucola-salade en peper (erg heet) en de tweede keer salade en visspiesjes (Kemer 6; Hisarönü Mah. 871 Sok. No:16 Konak).

Als je van zeevruchten houdt, kun je je hart ophalen bij de vele mosselstalletjes. Bovendien zijn de bekende sesamringen simit en gegrilde maïskolven overal te vinden. Helaas kon ik niet alles proeven.

Ben je avontuurlijk ingesteld en geen vegetariër dan kun je Kokoreç (uitgesproken als Kokoretsch) proberen. Wat is dat? Volgens de lokale bevolking een Turkse specialiteit: op een spit opgerolde lamdarmen die boven een houtskoolgrill worden gegrild.

... dat het geloof in het boze blauwe oog in Turkije nog steeds wijdverspreid is? Met het blauwe oog bedekte Nazar-amuletten (nazar boncugu) zouden de boze blik op hun oorsprong terugkaatsen. De meeste van deze symbolen worden in de Egeïsche regio geproduceerd. Je kunt deze symbolen kopen aan kettingen, hangers en andere spullen. Ook op de markt in Izmir vind je ze.

De met palmen omzoomde boulevard Atatürk Caddesi die van de haven van Alsancak naar het zuiden naar Konak Meydanı, het centrum van de stad loopt, is waarschijnlijk de bekendste attractie van de stad. Het gigantische ruiterstandbeeld van Atatürk is het middelpunt van de stad in de wijk Alsancak. Van hem gaan de straten stervormig af. Wanneer veel bars en kroegen zijn gesloten tijdens de Ramadan, heerst er langs de boulevard Atatürk Caddesi toch een kleurrijke drukte.

Direct bij de luchthaven haal ik de huurauto op van Europcar. Mijn internationale rijbewijs wil hier niemand zien. Ik heb het voor de zekerheid toch bij me.

De rit naar Hotel Ege Palas direct aan de Kordon in de wijk Alsancak duurt ongeveer 30 minuten. De laatste meters zijn in de avondspits zeer chaotisch; verkeersmarkeringen lijken hier alleen voor de sier te zijn en twee rijstroken worden snel drie- of vierbaans.

Hotel Ege Palas

Het Hotel Ege Palas ligt in de wijk Alsancak en biedt je de perfecte locatie om Izmir te verkennen. Mijn hotelkamer bevindt zich op de 19e verdieping en biedt een geweldig uitzicht op de Egeïsche Zee. Boven mij is er alleen nog de rooftop bar, wat ik later bij het inslapen hoor...

Recht om de hoek van het hotel liggen veel smalle straatjes met geweldige restaurants om buiten te zitten. Ik kan niet alle restaurants uitproberen, maar de borden van de gasten zien er zeer uitnodigend uit!

Oglakcioglu Park Boutique Hotel

In de laatste nacht van de trip hebben we overnacht in het Park Boutique Hotel Izmir. De naam klinkt eleganter dan het hotel uiteindelijk was. Mijn kamer rook een beetje naar koude rook, de kamer is maar half zo groot als in hotel Ege Palas.

De ligging is echter goed, een metrostation ligt op slechts enkele meters afstand. Ook in de straatjes rondom dit hotel vind je veel bars en restaurants om te eten of een drankje te doen. Als ik de keuze had, zou ik het andere hotel verkiezen. De ligging dicht bij het water en in het hart van Alsancak heeft me overtuigd.

De mooiste ruïnes van Turkije

Bergama is een kleine ontspannen stad met ongeveer 70.000 inwoners in tegenstelling tot de meestal machtige antieke Pergamon, die pas halverwege de 19e eeuw door een Duitse onderzoeker werd ontdekt en ooit 160.000 - 200.000 inwoners had. Voor geschiedenisgeïnteresseerde toeristen een must en in tegenstelling tot het overvolle Efeze een rustig alternatief.

Op het moment van mijn bezoek waren er geen grote toeristenbussen of veel toeristen bij de antieke locatie aanwezig. Wat ik vooral met Pergamon associeer: de veronderstel-jke mooiste ruïnes van Turkije. Bovendien hoorde bij de stad ooit de op een na grootste bibliotheek ter wereld die meer dan 200.000 perkamentrollen omvatte.

Hier werd trouwens ook het uit dierhuiden bestaande perkamentpapier uitgevonden. Bovendien kun je hier het fundament van het bekende Zeus-altaar dat teruggaat tot de tweede eeuw voor Christus bekijken. Het altaar zelf kun je naar verwachting vanaf 2019 weer in Berlijn in het Pergamonmuseum bekijken.

Locaal zou het altaar waarschijnlijk door de bevolking van die tijd als bouwmateriaal zijn gebruikt en niet meer bestaan hebben. Van de prachtige ruïnes uit de Romeinse tijd wil ik zelf een beeld krijgen. Dus klim ik de 330 meter hoge berg op naar de Akropolis.

Als je 's ochtends vroeg bij het dalstation bent, kun je te voet naar boven gaan (duurt ongeveer 1 uur), later knalt de zon vooral hard op de berg. Wij nemen de kabelbaan naar boven. De tijd is krap en ik heb nog meer bezienswaardigheden voor die dag ingepland.

Wij nemen de kabelbaan naar beneden het dal in en rijden de ongeveer 2 km met de auto naar het Asklepion, vroeger het belangrijkste genezingscentrum van het Romeinse rijk. Deze site werd gebouwd door Archis, de Griekse god van de geneeskunde (Asklepios).

De behandelingen omvatten modderbaden, zonnebaden en inlatingen. Met kruiden en zalf werd ook behandeld, waarna de diagnose vaak op basis van droominterpretaties werd gesteld.

Verdere informatie en tips

Voor de ongeveer 100 km lange rit van Izmit naar (Bergama) Pergamon hebben we bijna 2 uur nodig. Telkens weer opkomende regenbuien maken het een uitdaging om snel aan te komen, hoewel de wegen buiten de dorpen bijna leeg zijn.

Parkeergelegenheid bij het dalstation per auto: 5 TL

Ticket voor de kabelbaan naar boven: 13 TL

Toegang tot de ruïnes: 25 TL

Dagelijks van 8-19 uur (De 8 is overplakt, het kan zijn dat de openingstijden in de herfst korter zijn. In geen enkele - zelfs nagelnieuwe - reisgids heb ik overigens kloppende prijzen of openingstijden kunnen vinden)

Voor de bezichtiging zijn we ongeveer een uur onderweg. Bij de in- en uitgang is een klein café, waar we bij een Turkse thee een korte pauze maken.

Parkeergelegenheid: 5 TL

Toegang: 20 TL

Voor de bezichtiging van Asklepion hebben we ook een uur besteed. Een opkomend onweer versnelde onze vertrek.

Na de lunch in Pergamon/Bergama bereiken we na ongeveer 200 km en 3 uur rijden het mythische Troje, een van de populairste bezienswaardigheden van Turkije. De stad die beroemd werd door het houten paard en tegelijkertijd zijn ondergang bracht. Sinds 1998 behoren de opgravingslocaties van Troje tot het werelderfgoed van de UNESCO.

Direct bij binnenkomst van de site zien we waar Troje voor de meeste mensen bekend om is: een enorme replica van het Trojan Horse. Natuurlijk een nabouwen. Je kunt het interieur van het paard in en voor herinneringsfoto's poseren. Ik laat dat achterwege en verlaat snel het plein, terwijl medewerkers verkleed als Romeinen elk 2 minuten langskomen en een herinneringsfoto met zichzelf en het paard aanbieden.

Aziaten zijn daar dol op, merk ik. Ze poseren tegen elkaar in een wedstrijd. Ik niet en loop snel verder. Veel te zien is er in Troje niet meer. De rondleiding leidt je langs enorme rotsblokken en ruïnes. Resten van vroegere straten en zuilen. Van de ooit legendarische locatie in het huidige Turkije is er nauwelijks nog iets te zien.

Borden met Romeinse cijfers geven me informatie over de bewoningslagen. Verdere borden verklaren welke bouwwerken hier vroeger hebben moeten staan. Resten van de tempel van Athene, een Romeins bad, een klein amfitheater en overdekte opgravingsplaatsen die de resten van de originele en gedeeltelijk nagebouwde stadsmuren uit leem beschermen.

De bekende 40 meter brede en 17 meter diepe Schliemann-graven, die Schliemann ooit in de aarde heeft gegraven, zijn nog goed zichtbaar. De restanten van de vier tot vijf meter dikke stadsmuur, waarmee Troje zich tegen aanvallers verdedigde, zijn goed bewaard gebleven totdat het voor het Trojan Horse werd verslagen. Troje kwam door zijn gunstige ligging bij de Dardanellen, de doorgang naar de Zwarte Zee, aan rijkdom door tolheffing van schepen. Heinrich Schliemann ontdekte de ruïnes op de heuvel Hisarlik onder steen, puin en zand.

Er zijn meer dan tien bewoningslagen blootgelegd tot in de bronstijd. Kasteel muren, zuilen en een theater zijn hier opgegraven. Schliemann werd beroemd door de ontdekking van de "Schatz des Priamos": ongeveer 8.000 artefacten bestaande uit antieke vazen, dolken en waardevolle sieraden.

De vondsten schonk hij aan het Duitse volk, dat, maar na de Tweede Wereldoorlog als oorlogskunst naar Rusland werd verplaatst. Daar bevindt zich het origineel nog steeds. Een exacte replica van de schat van Priamus kun je bekijken in het Nieuwe Museum in Berlijn.

In het Archeologisch Museum van Canakkale kun je tal van vondsten van de opgravingen in Troje bekijken.

Kosten parkeren: 5 TL

Tickets: 20 TL

Openingstijden dagelijks van 8 tot 20 uur

Duur van de bezichtiging van Troje: omdat het tijdens onze bezichtiging is gaan regenen, zijn we iets meer dan een uur binnen het terrein rondgelopen en hebben we de opgravingen bekeken.

Rit van Canakkale naar Troje: Canakkale ligt 30 km verwijderd van Troje. Voor de rit hebben we 30 minuten nodig.

Canakkale is een ideale plek om te overnachten. De nabijheid van Troje en het historisch belangrijke schiereiland Gallipoli voor Turken, Australiërs en Nieuw-Zeelanders (meer dan 100.000 soldaten kwamen om het leven op slagvelden en in loopgraven) is ideaal. De stad is in tegenstelling tot het hectische Izmir erg gezellig en de vele studenten geven het stadje leven.

Het enige hoogtepunt tijdens het slenteren langs de lange boulevard is, nördlich van de belangrijkste veerboot aanmeerplek, het originele levensgrote model van het Trojaanse paard uit de film Troja uit 2004 met Brad Pitt en Orlando Bloom. Daarnaast staat een model van de antieke stad Troje en een kleine tentoonstelling met beelden en historische context.

We overnachten in het Hotel Akol. De ligging direct aan de boulevard en dichtbij het houten paard is goed. Het hotel lijkt populair te zijn bij reisgroepen. Het eten is middelmatig, en het ontbijt laat te wensen over. Op het dak is er een hotelbar. Omdat mijn kamer weer recht onder ligt, krijg ik het levendige leven goed mee.

Halverwege tussen Canakkale en Bursa komen we bij het Natuurreservaat Kuş Cenneti Milli Parkı. Het Manyas-meer werd in 1959 tot nationaal park verklaard vanwege de biodiversiteit en de bedreiging door industrieel afvalwater.

Toch is het voormalige vogelparadijs slechts een schim van wat het ooit was. Bij de ingang ontvangen we verrekijkers en dankzij een uitkijktoren kunnen we honderden pelikanen en aalscholvers observeren, die zich rond en op het meer bevinden.

Af en toe maken ook ooievaars hun nesten in de boomtoppen, een voor ons zeldzaam schouwspel. Toch ben ik een beetje teleurgesteld. Na het bezoek aan het natuurgebied in de Hula-vallei in Israël had ik hier ook meer verwacht. Wie niet een absolute vogel liefhebber is, kan deze stop gerust overslaan en direct naar Bursa rijden.

We bereiken Bursa tijdens de spits rond 15.30 uur op vrijdagnamiddag. De wegen zijn verstopt, rijstroken niet meer te herkennen. Van een twee baans wordt het plotseling een vierbaansweg.

We worden links ingehaald door een skateboarder terwijl de bestuurder rechts druk aan het telefoneren is en minuut-de-snel wisselt. Over het algemeen wisselen Turken van rijbaan zodra je een beetje afstand tot de voorganger laat. Niemand blijft langer dan 2 minuten op dezelfde rijbaan.

We besluiten meteen een van de drie grote moskeeën van Bursa te bezoeken: de Groene Moskee (Yeşil Camii) en iets hoger gelegen het Groene Mausoleum (Yeşil Türbe). De moskee ligt ongeveer 1 km ten oosten van het centrum en wordt beschouwd als een meesterwerk van de vroege Ottomaanse architectuur dat in de Bursa-stijl ('veelkoepelmoskee') is gebouwd.

Het Groene Mausoleum is het symbool van de stad Bursa. Het werd gebouwd door Mehmed I, die tragisch genoeg 40 dagen na de oplevering stierf. Hij zelf werd in het mausoleum naast zijn familie begraven. Voor Turken een verplichte bezoek - ik vond het heel onopmerkelijk; het gebouw op zich is een prachtige constructie.

Daarna rijden we door het drukke verkeer naar de oude stad en zoeken enige tijd naar een parkeerplaats. Geen gemakkelijke opgave in Bursa. We hebben geluk en parkeren dichtbij de Grote Moskee en de toegang naar de oude stad.

We bezoeken snel de graven van de sultans, die ik even oninteressant vind als het vorige mausoleum. Ik geniet liever van het uitzicht op de stad. Het uitzicht is prachtig:

Via achterafstraatjes lopen we door de oude stad.

Daarna gaat het verder naar de Grote Moskee van Bursa. Deze moskee is groot en ligt direct in het centrum nabij de bazaar. Hier mengen zich vooral de lokale bevolking.

Bursa heeft ongeveer 1,5 miljoen inwoners en is de vierde grootste stad van Turkije. Het ligt aan de voet van de meer dan 2500 meter hoge berg Uludağ, waar je in de winter zelfs kunt skiën. Bursa was de eerste hoofdstad van de Ottomanen, voordat later Istanbul als hoofdstad werd aangewezen (momenteel is Ankara de hoofdstad van Turkije).

De grote moskee: zonder deze moskee gezien te hebben mag je Bursa niet verlaten. Niet zo indrukwekkend als die in Istanbul, maar absoluut een bezoek waard!

Bursa Teleferik (helaas hebben we niet met de kabelbaan naar de berg kunnen gaan. Hier kun je in de winter zelfs skiën!)

Koza Hani: karawanserei uit het jaar 2491 en een kleine oase van rust in de drukte van de bazaar. Even ontspannen en uitrusten met een kopje koffie of thee.

Groene Moskee (Yeşil Camii)

Een voetbalwedstrijd van de Turkse Eredivisieclub Bursaspor kijken (bij mijn bezoek was er helaas zomerstop)

Het hotel heeft voor voetbalfans een perfecte ligging: recht tegenover het voetbalstadion van de Turkse eerstedivisieclub Bursaspor.

Voor ons is de ligging minder praktisch: ondanks de VIP-kamers in het achterhuis, die erg ruim zijn en met een keuken, heerst er geen rust: stipt op tijd zingt de muezzin recht uit de tegenoverliggende moskee.

Ik zit rechtop in bed en ben meteen wakker. De keuze aan het ontbijtbuffet is mager en de koffie weer eens - zoals zo vaak in hotels - uit poeder.

In Sardes zijn er nauwelijks toeristen in tegenstelling tot Efeze!

Voordat we teruggaan naar Izmir, moet je absoluut een plek bezoeken: het antieke Sardes, de oude hoofdstad van het Lydische rijk. De stad ligt ongeveer 300 km van Bursa, maar slechts een uur (85 km) van Izmir.

Sinds de opgravingen in het slaperige dorp zijn er een Artemistemple, een stadion, een sportfaciliteit, woningen en verschillende Romeinse en Byzantijnse baden ontdekt.

De eerste opgravingslocatie was ooit een indrukwekkend complex met een Romeins bad en gymnasium, waarvan hier een hersteld en naar mijn mening te veel gerestaureerd deel te zien is.

Er zijn hier nog meer ruïnes te bewonderen. Opmerkelijk goed zijn de kleine mozaïksteentjes van de oude straat en de vloeren in de baden bewaard:

Ondanks de nabijheid van Izmir ligt de plaats rustig en slaperig; bij de ruïnes zijn we bijna de enige gasten. Bij de uitgang is een klein verkooppunt van een oude vrouw. We worden uitgenodigd om plaats te nemen en trakteren onszelf op een thee of koffie. Haar man plukt ons verse moerbeien van de boom. Ze zijn echt heerlijk.

We rijden verder naar de vindplaats en de opgravingen van de Artemistemple. Wat we tot dan toe niet weten: wij zijn de enige bezoekers! Dat heeft een goede reden: de toegangsweg naar de Artemistemple is te smal voor grote touringcars. Goed voor ons, slecht voor het toerisme.

Deze plaats is fantastisch en is voor mij het hoogtepunt van deze reis. Vrouwen zijn druk bezig met het poetsen van de stenen met tandenborstels en ze te ontdoen van vuil. Geweldig werk! Het complex ligt idyllisch voor een geweldig panorama. Een absolute must-visit als je in Izmir bent en een dagtrip wilt maken!

Voor de opgravingen moet je 8 TL rekenen. De toegang tot de Artemistemple kost ook 8 TL. Openingstijden zijn van 8-19 uur.

Als Nederlander kun je tot 90 dagen zonder visum in Turkije blijven. Een identiteitskaart is voldoende. In plaats van een stempel in je paspoort krijg je deze op een apart stuk papier mee, dat je niet moet verliezen.

Mijn vlucht heb ik gemaakt met SunExpress, een luchtvaartmaatschappij die je zeer goedkoop naar Turkije vliegt. Mijn ervaring met inchecken, die ook Beatrice en Britta delen: zorg dat je op tijd op de luchthaven bent; het proces van inchecken, veiligheidscontrole tot aan boord gaan duurt voor mij ongebruikelijk lang!

Toen ik arriveerde voor mijn vlucht naar Izmir op de luchthaven van Stuttgart, overkwam me de pure ontzetting: de terminal is overvol, de rijen voor het inchecken kronkelen als een slak door de wachthal. Het wordt me helder: mijn bestemming - de Turkse Egeïsche Kust - is geen typische bestemming voor rondreizen en individuele toeristen zoals ik ben.

Hier staan de pakketvakantiegangers in de rij, gemengd met in Duitsland wonende Turken die weer even naar hun thuisland willen.

De koffers zijn enorm en ik voel me met mijn rugzak een beetje misplaatst. Nadat ik het inchecken eindelijk achter de rug heb, wacht er alweer een volgende rij: veiligheidscontrole met slechts twee lichaams-scanapparaten.

Uiteindelijk ben ik er dan toch door de controles gekomen en zit ik in de bus naar het vliegtuig. Dat heeft vanaf het betreden van de luchthaven tot aan het vliegtuig in totaal meer dan 2 uur (!) geduurd. Wat een waanzin.

Zorg dus dat je op tijd aanwezig bent om je vlucht niet te missen!

De vliegtijd vanuit Nederland (bij mij Stuttgart) naar de internationale Adnan Menderes-luchthaven in Izmir bedraagt 3 uur.

In de toeristische delen van West-Turkije spreken veel Turken goed Engels of zelfs Duits. Hoe verder je het binnenland in reist, hoe lastiger dat wordt, en je zou de belangrijke woorden in het Turks moeten opschrijven en leren.

Woorden als Merhaba (Hallo), Teşekkür ederim (Dank je), Evet (Ja) en Hayır (Nee) moet je zeker kunnen.

Het laagseizoen en dus de beste reistijd is van mei - juni en in september. Dan is het vaak aangenaam warm en zijn er nog niet zoveel toeristen in het land. In de zomer is het warm tot erg heet. In het hoogseizoen van juli - augustus komen er grote massa's toeristen naar deze regio. Vooraf boeken is essentieel.

Behalve voor stedentrips naar Istanbul heb ik Turkije voorlopig links laten liggen. Dat moet veranderen, dus besloot ik om de Turkse Egeïsche Kust (ook wel de Turkse Riviera of Olijvenrivier genoemd) op eigen houtje met de huurauto te verkennen.

Wil je altijd de beste reis- en insider tips ontvangen? Volg mij dan op Facebook, Instagram, Pinterest, Threads of abonneer je op mijn Nieuwsbrief, om regelmatig updates en exclusieve tips te ontvangen.

♥ Gebruik je mijn tips graag? Zeg dank je met een koffie ☕️

Mijn artikelen zijn het resultaat van intensief onderzoek, persoonlijke ervaringen en eerlijke aanbevelingen - totaal zonder AI. Ik schrijf ze zodat je jouw reizen stressvrij en met echte, zelf geteste tips kunt plannen.

Als je mijn werk leuk vindt en gewoon dank je wilt zeggen, ben ik blij met een kleine fooi in mijn virtuele reiskassa. Elke bijdrage helpt me om onafhankelijk te blijven en met passie hoogwaardig content voor je te creëren. Dank je!

Vertrouwen is belangrijk: in sommige van mijn artikelen vind je aanbevelingslinks (affiliatie-links). Wanneer je via een van deze links iets boekt of koopt, kost het je niks extra - maar ik ontvang een kleine commissie. Zo kun je me zonder extra moeite steunen en help je me deze blog levend te houden. Dank je dat je deel uitmaakt van mijn community en mijn passie voor authentiek reizen deelt!