Japanse Eten & Typische Gerechten

Het zou een grote understatement zijn als ik zou zeggen: Ik hou van de Japanse keuken boven alles. Op driejarige leeftijd kreeg ik van mijn vader mijn eerste eetstokjes in de hand gedrukt. Vanaf dat moment was het met me gedaan. Tijdens onze reis naar Japan zouden al mijn dromen en nog veel meer werkelijkheid worden.

Welkom in het Foodie-paradijs Japan. En als je binnenkort een reis naar Japan plant, dan moet je deze traditionele Japanse gerechten absoluut op je must-eat-lijst zetten. Hier zijn onze beste tips voor eten in Japan.

De basis van de Japanse keuken is Ramen (ラーメン), de traditionele Japanse noedelsoep. Het is het goedkoopste fastfood dat je om de hoek kunt krijgen. De soep komt oorspronkelijk uit China en wordt regionaal zeer verschillend bereid.

Je vindt vooral veel restaurants in metro-stations. In Tokio en Kyoto is er in het centraal station een eigen Ramen-straat, waar het ene Ramen-restaurant na het andere ligt. Alleen al in Tokio zijn er meer dan 5.000 Ramen-zaken! Zo populair is de noedelsoep bij de Japanners.

In principe kun je kiezen tussen Shoyo (heldere bouillon met sojasaus), Miso (bouillon op smaak gebracht met gefermenteerde sojabonen), Shio (lichte bouillon gekookt van vis en zeevruchten) en Tonkotsu (troebele bouillon gekookt van varkenskoten).

Een Ramen-soep bestaat uit de volgende onderdelen: krachtige bouillon, Ramen-noedels en ingrediënten zoals groenten, vis of vlees. De noedels zijn meestal gemaakt van tarwemeel. In Japan zijn vaak varkensvlees, taugé, lente-uitjes en nori, af en toe ook een ei toevoegingen.

De meeste Ramen-zaken zijn relatief klein, de gemiddelde verblijfsduur van Japanners is 12 min. Het is nu eenmaal 'Fast Food'. In Japan is alles zeer efficiënt. Bij de ingang staat meestal een automaat, waar je jouw Ramen-soep kiest.

Je betaalt direct bij de automaat, ontvangt een bonnetje en krijgt dan een plaats toegewezen. Daaroverhandig je het bonnetje aan de serveerster of de kok, en na enkele minuten staat er een dampende Ramen-kom voor je. Vanaf dat moment is het slurpen (in Japan trouwens heel gewoon) en genieten.

Aan de voet van de Fuji, in de prefectuur Yamanashi, is er een heel bijzondere noedelsoep. Het heet Hōtō (ほうとう). In tegenstelling tot de klassieke Udon-noedelsoep worden deze noedels gemaakt zoals deeg voor dumplings. Ze zijn dus veel dikker dan de Udon of Soba noedels.

De warme soep met stevige groenten en noedels was in vroeger tijden het perfecte gerecht voor boeren die onder alle weersomstandigheden op het veld moesten werken. De eenvoudige voorbereiding maakte dit Japanse gerecht populair bij de bevolking en tot op de dag van vandaag wordt het geserveerd als traditioneel eten in veel restaurants rond de Fuji-meren.

Na een koude wandeling rond het meer was er niets beters om weer op te warmen. Geserveerd in een gietijzeren pot gingen pompoen, zoete aardappelen en groenten met noedels in een met miso gekruide bouillon. Hōtō had ik tot dusver niet gekend, maar ik zou het elke Duitserse stoofpot voor trekken. Dit gerecht moet je absoluut proberen.

Onze Hoto hebben we geprobeerd in Hoto Fudo in Kawaguchiko.

Hiroshima is het centrum voor de Japanse pizza, genaamd Okonomiyaki (お好み焼き). Het betekent letterlijk: Grill wat je wilt/wat je lekker vindt. Traditioneel wordt Okonomiyaki bereid op een hete plaat (teppan) en bestaat uit kool, meel, water, ei, yamswortel en dashi. Het ziet eruit als een dikke pannenkoek-achtige schijf.

Afhankelijk van de regio worden verschillende ingrediënten toegevoegd: noedels, spek, zeevruchten, paddenstoelen of lente-uitjes. Het belangrijkste is de traditionele Okonomiyaki-saus en bonito-vlokken (zeer dunne vlokken van gedroogde en gerookte vis), wie kan daar nu nee tegen zeggen? Wie wil, kan Japanse mayonaise of scherpe saus bovenop krijgen. Alleen zo is dit gerecht voor mij perfect.

In Hiroshima is er een heel gebouw dat alleen Okonomiyaki serveert, het Okonomimura. Op verschillende etages zijn er restaurants naast elkaar. De meeste hebben maar zo'n 10 zitplaatsen en je zit direct om de grill heen. Dat is een bijzondere ervaring, omdat je kunt zien hoe de koks de verschillende lagen bereiden en samenstellen.

Onze ervaring is dat de kwaliteit afneemt naarmate je verder van de hoofdingang van de verdieping zit. Dit toont zich ook in de bezetting van de zitplaatsen. Wie graag Okonomiyaki wil proberen, vindt hier zeker wat. Anders kun je natuurlijk ook een van de andere 2.000 Okonomiyaki-restaurants in Hiroshima testen.

In Tokio vind je het gerecht ook onder de naam Monjayaki op de menukaarten.

Shabu-Shabu (しゃぶしゃぶ) was een aanbeveling van mijn vader, die vroeger in Japan heeft gewoond. In het begin kon ik me er helemaal niets bij voorstellen, maar als iemand zo enthousiast is over een gerecht, moet ik dat gewoon proberen. In Moritaya in het centraal station van Kyoto hebben we deze speciale vorm van Japanse fondue kunnen proberen.

Dunne plakken vlees, in ons geval zelfs het goede Wagyu-rund, en groenten worden gaar gekookt in een bouillon door simpelweg heen en weer te bewegen. Vervolgens wordt het vlees in de ponzusaus gedipt en met rijst gegeten. Het mooie aan Shabu-Shabu is dat het een zeer sociale maaltijd is, omdat het vooral tijd nodig heeft.

Er zijn restaurants waar je de pot deelt met je tafelgenoot, er zijn ook counters waar iedere gast zijn eigen in de tafel ingebouwde pot heeft. Door de korte kooktijd kunnen we alleen maar warm aanbevelen om een paar yen extra uit te geven en echt hoogwaardig vlees te kiezen. De smaak op de tong zal je dankbaar zijn...en nu zisch (shabu) in de pot.

Heet potje nr. 2, het Sukiyaki (すき焼き). Het principe is hetzelfde als bij Shabu-Shabu. Geserveerd wordt een heet potje met bouillon waarin rundvlees, groenten en tofu worden gegaard. Als vulling vind je vaak ook Udon-noedels in de pot in plaats van de gebruikelijke kom rijst. De overwinnen komt aan het eind en kan voor sommigen vreemd zijn, voordat het eten wordt alles in een geklopte rauwe ei gedipt. Smaaktechnisch heel ongelooflijk en een van mijn geheime favorieten in Japan.

Voorheen werd alleen rundvlees geserveerd, maar tegenwoordig bieden veel restaurants ook varkensvlees of vis aan voor het Sukiyaki, wat zich ook duidelijk op de prijs laat merken. We zouden echter altijd aanraden de duurdere rundvleesversie te proberen, het loont echt. Een restaurant dat we toevallig in Nara hebben gevonden, was Washokuya Happoh.

Hier zit je in kleine hokjes, afgescheiden van de andere gasten, en roep je de bediening met een belletje. Bij het serveren wordt er alleen een klein raam in de papierdeur geopend, zoals altijd heel bescheiden en gereserveerd. Een echt andere manier van eten, maar met een heel eigen charme.

De klassieker. Iedereen kent het en in Nederland wordt sushi (すし) inmiddels overal geserveerd. Dus eigenlijk geen grote bijzonderheid. Maar wie ooit sushi in Japan heeft gegeten, zal merken dat datgene wat we hier in Nederland kennen, veel te decadente is. In Japan wordt sushi in zijn oorspronkelijkste en meest verse vorm geserveerd, zonder crunch of chique roomkaasvulling. Het mooie aan de Japanse sushi is de hoge kwaliteit door de nabijheid van de zee.

Het maakt niet uit of in het warenhuis via een lopende band of in kleine sushi-restaurants, we waren altijd ontzettend onder de indruk. Een bijzondere ervaring is het zeker om direct aan de kookschaal te zitten, zodat je kunt zien hoe de sushi-meester de kleine hapjes bereidt. Een dergelijke toewijding mis ik hier in Nederland soms, waar sushi vaak in een all-you-can-eat massafabriek verandert.

De beste sushi op onze reis door Japan hebben we gegeten in Kanazawa bij Kourin Sushi. De service was echt ongelooflijk vriendelijk en hoewel ons Japans niet voldoende is om uitgebreid in de lokale taal te bestellen, werden we behandeld als locals. Japan betekent ook vaak zich openstellen, zonder meteen te weten wat je bestelt.

Het duurste vlees ter wereld. Het Kobe-rund (神戸牛) is de eindbaas voor alle vleesliefhebbers. Het Tajima-rund, dat uit de regio Kobe komt, staat bekend om zijn ongelooflijke fijne marmering en malse structuur. Vaak wordt verteld dat de koeien bier drinken en dagelijks gemasseerd worden, maar dat is niet altijd waar. Wat dit vlees echter kenmerkt en ook zijn prijs rechtvaardigt, is dat het gemiddeld drie keer zo lang duurt voordat het slachtrijp is in vergelijking met een gewoon rund.

Kobe-rund is door het afzien van antibiotica en groeihormonen aanzienlijk kleiner. Zo wordt de prijs van 400 tot 600 euro per kilo verklaard.

Op Katrins verjaardag moest het echt iets bijzonders zijn en we hebben onszelf een bezoekje aan Premium Pound Sanjo Kiyamachi in Kyoto gegund. Omgekeerd 120 euro hebben we per persoon uitgegeven op deze speciale avond, maar het was echt het beste eten van de hele reis. Op een teppan-grill werden alle gerechten van het menu direct voor ons bereid en met een dergelijke toewijding geserveerd, die ik nog nooit had ervaren.

Zowel tenderloin als sirloin cut werden voor ons gegrild en alleen geserveerd met wat gegrilde knoflook, sojasaus en wasabi. Bij zo'n kwaliteit is er verder niets meer nodig en zo blijft de smaakervaring in zijn puurste vorm behouden.

Wie in Kyoto is en zichzelf iets bijzonders wil gunnen, moet absoluut Premium Pound bezoeken. Reserveren is hier echter absoluut noodzakelijk, omdat het restaurant maar een paar zitplaatsen heeft.

Kaiseki (懐石) - De haute cuisine van Japan. Wat oorspronkelijk een lichte maaltijd voor de theeceremonie was, is door de jaren heen uitgegroeid tot de haute cuisine van Japan. Kaiseki is de duurste keuken van Japan, omdat de kwaliteit voorop staat. In speciale Kaiseki-restaurants, die vaak pas 's avonds openen, of in traditionele ryokan's kun je deze uitzonderlijke keuken genieten.

In de regel worden 7-10 gangen geserveerd, die allemaal in hun perfectie nauwelijks te overtreffen zijn. Je hebt het gevoel dat je kleine kunstwerken eet. Ik heb ergens gelezen dat het 10 jaar duurt om je opleiding tot Kaiseki-chef af te ronden, omdat dit een diepgaande productkennis vereist.

Elke Kaiseki-kok heeft een eigen stijl, toch zijn er bepaalde basiscomponenten in elk Kaiseki-menu die eigenlijk altijd aanwezig zijn:

De klassieker voor het nieuwjaarsfeest. Mochi (餅) is gestoomde plakkerige rijst die tot een stevige pasta wordt geslagen in grote houten vaten. De bereiding van Mochi is bijzonder arbeidsintensief en wordt helaas tegenwoordig ook vaak industrieel geproduceerd. Na het slaan worden uit de massa kleine bolletjes gevormd die hartig of zoet worden gegeten.

Wij hebben de glutenvrije lekkernij in verschillende varianten geprobeerd. Het beste vonden we de aardbeienvariant. Bij de zoete bonenpasta moesten we echter protesteren, het voldoet simpelweg niet aan ons Europese smaakpalet. Desondanks is Mochi een geweldige lekkernij die je absoluut moet proberen.

Maar let op, goed kauwen. Sommige mensen zijn aan de taaie massa gestikt, waardoor Mochi ook vaak negatief in het nieuws komt. Mochi is overal in Japan te koop, vooral op toeristische hotspots zijn er talloze kraampjes die deze kleine snack aanbieden.

Een traditioneel gerecht dat me doet denken aan een klassiek gepaneerd Weens schnitzel, is Tonkatsu. Varkenskotelet die met Panko (Japanse paneermeel) wordt gepaneerd en daarna wordt gebakken. Door de Japanse kruiden is ook dit gerecht een genot voor de smaakpapillen en smaakt voortreffelijk. We hebben onze Tonkatsu in Tokio geprobeerd.

Yakitori zijn kipspiesjes die je geweldig op markten en bij streetfood-kraampjes kunt eten. Meestal wordt er slechts zout of sojasaus bijgeleverd. Japanse gerechten zijn over het algemeen niet sterk gekruid, zodat je de smaak van het eten echt proeft en niet vervormt.

Wie trouwens tijdens zijn reis naar Japan denkt, 'ik neem wat fruit mee voor onderweg', krijgt in de supermarkt een kleine schok. In Osaka hebben we voor twee appels bijna 3 euro betaald. Ze waren verpakt als kostbare juwelen in styrofoam en folie. Door de lage importen en de drang naar absolute perfectie is fruit relatief duur. Perfect fruit wordt ook vaak als cadeau gegeven bij uitnodigingen.

Na meer dan drie weken Japan hebben we culinair echt niets overgeslagen. We hebben paar honderd euro uitgegeven, maar ook voor minder dan 1 euro gegeten. Behalve een paar kleine experimenten in de supermarkt zijn we geen enkele keer teleurgesteld.

Mijn liefde voor de Japanse keuken is alleen maar groter geworden en ik kan niet wachten om weer naar mijn persoonlijke voedselparadijs te reizen.

Wat was jouw culinaire hoogtepunt? Als je nog meer tips hebt, zou ik het fijn vinden als je een reactie onderaan dit artikel plaatst. Als je je reis net plant en vragen hebt, laat ze dan hier als reactie achter!

Wil je altijd de beste reis- en insider tips ontvangen? Volg me dan op Facebook, Instagram, Pinterest, Threads of abonneer je op mijn Nieuwsbrief, om regelmatig updates en exclusieve tips te ontvangen.

♥ Gebruik je mijn tips graag? Zeg dank u met een koffie ☕️

Mijn artikelen zijn het resultaat van intensief onderzoek, persoonlijke ervaringen en eerlijke aanbevelingen - geheel zonder AI. Ik schrijf ze zodat jij je reizen stressvrij en met echte, zelf-geteste tips kunt plannen.

Als je houdt van wat ik doe en gewoon een bedankje wilt zeggen, waardeer ik een klein fooi in mijn virtuele reisfonds. Elke bijdrage helpt me om onafhankelijk en met passie hoogwaardige content voor jou te creëren. Dank je!

Vertrouwen is belangrijk: In sommige van mijn artikelen vind je affiliate-links. Als je iets boekt of koopt via een van deze links, kost het je niets extra - maar ik ontvang een kleine commissie. Zo kun je mij ondersteunen zonder extra moeite en help je me deze blog levend te houden. Dank je dat je deel uitmaakt van mijn community en mijn passie voor authentiek reizen deelt!