Inheemse Dorpen Chamula & Zinacantan

Vandaag staat de 'buitengewoonste' excursie van onze individuele Mexico reis op het programma. Als je ooit in San Cristobal de las Casas bent, mag je dit spektakel niet missen. Maar laten we bij het begin beginnen.

Gisteren hebben we deze excursie alvast geboekt:

Voor 200 M$ vertrekken we om 9.00 uur eerst naar San Lorenzo Zinacantán en daarna naar San Juan Chamula, waar we inheemse volkeren willen bezoeken. Vooral het bezoek aan de Templo de San Juan in San Juan Chamula werd ons door iedereen aangeraden ("Dit kan je niet beschrijven, dat moet je gezien hebben"). Ons is niets te veel beloofd.

PS: Hier vind je alle belangrijke reistips voor de Mexico reis

Eerst moeten we inpakken en onze kamer opruimen, ontbijten en onze bagage laten opsluiten. Om 9.30 uur worden we opgehaald en rijden we eerst ongeveer 30 minuten naar San Lorenzo Zinacantán. De inwoners behoren tot de Tzotzil. Hier wordt nog heel traditioneel geleefd. Mannen kweken bloemen, vooral rozen. Vrouwen doen dat niet, want 'ze hebben er te warme handen voor', zeggen ze.

Daarom passen vrouwen op de schapen of maken ze de traditionele kleding. Fotografen niet toegestaan. Helaas. Hier is geen leerplicht, want de kinderen worden meestal op het veld of thuis nodig heeft.

We bezoeken een alleenstaande vrouw met haar vijf kinderen. De man heeft de alleenstaande moeder verlaten vanwege alcoholmisbruik. Dit lijkt in Mexico een groot probleem te zijn. De familie staat toeristen toe om hun leven te 'bewonderen', om zo hun levensonderhoud te kunnen financieren. Vanaf de leeftijd van 5-6 jaar leren meisjes hier al weven en maken ze prachtige kleding, doeken, dekens en tassen.

We horen ook dat families hier gemiddeld 6-8 kinderen hebben. Onvoorstelbaar in Nederland. In de typische keuken voor deze regio krijgen we boven een vuur bronzen tortilla's geserveerd, die we zelf kunnen beleggen. Bovendien moeten we een vreemde drank drinken. Dat is duivelsdrank... Rookbollen rijden we verder naar San Juan Chamula.

San Juan Chamula is een onafhankelijke en autonome Tzotzil-gemeente, gelegen op 10 km afstand van San Cristobal de las Casas. De bewoners leven volgens hun eigen wetten en tradities, z. B. leven de mensen hier nog steeds polygame.

Ook daarom is deze plek het centrum van enkele unieke en voor ons vreemde religieuze praktijken. We zouden het als voodoo beschrijven.

Fotografen zijn hier streng verboden en worden bestraft met gevangenisstraf. Dus ook ik houd mijn handen van mijn smartphone en camera af (ik durf niet eens mijn iPhone uit mijn zak te halen om op de tijd te kijken...). Omdat wij en een Italiaanse vrouw bijna de enige buitenlandse toeristen zijn, worden we zeer nauwlettend in de gaten gehouden.

De kerk Templo de San Juan vormt het hart van de gemeente. Van buitenaf prachtig en kleurrijk, ziet het er mooi en anders uit dan de kerken die we kennen. Van binnen mag - zoals al genoemd - geen foto's gemaakt worden. Jammer, maar de foto's zouden de sfeer toch niet weergeven.

Het is gewoon onbeschrijflijk en ik probeer jullie onze indrukken te beschrijven: je betreedt de sombere kerk en als eerste komt de geur van wierook, pijnbomen en duizenden brandende kaarsen je tegemoet. De hele vloer is bedekt met dennennaalden. Er zijn geen banken en aan de linker- en rechterkant van de kerk staan glazen kasten met heiligen. Voor deze kasten staan tafels met naar ik vermoed duizenden brandende kaarsen. Bovendien zijn er ontelbare bloemen in alle kleuren. Over de hele vloer zitten groepjes mensen en zetten hun kaarsen neer. Elke groep wordt bijgestaan door een sjamaan die mumelend en biddend voor zich uit kijkt.

Onze gids legt ons de kleuren van de kaarsen uit: wit = lucht, blauw = hemel, geel = zonsopgang, rood = zonsondergang, groen = natuur en zwart staat voor de onderwereld. Tegen ziektes worden lichamen ingewreven met eieren of botten. Frisdranken zoals Coca Cola of Fanta worden gedronken om beter te kunnen boeren. Dit zou het kwaad verdrijven.

Daarbij worden kippen geofferd. In een langdurig ritueel wordt de kip door de sjamaan twee keer boven de kaarsen rondgedraaid, over het lichaam van de eigenaresse gewreven om vervolgens snel en pijnloos de nek om te draaien. Daarna moeten de veren snel verwijderd worden om te controleren of de kip 'schade' heeft of niet. Alleen als dat niet het geval is, is het eetbaar en 'goed'. Voortdurend worden er nieuwe kaarsen aangestoken en neergezet, waarom en in welke volgorde weten we niet. Het is echt fascinerend en de tijd gaat voorbij als in een vloek. Helaas moeten we de kerk verlaten, ik had hier urenlang willen observeren.

Wat ik hier heb meegemaakt is een van de meest merkwaardige ervaringen die ik tot nu toe op reis heb gehad. Het grappige is: de mensen hier beschouwen zichzelf als katholieken, als de paus dit ziet... moet ik lachen.

Ik heb op Google afbeeldingen gevonden zodat jullie je er een klein beetje bij kunnen voorstellen:

Tijdens de terugreis houden we nog even halt bij de begraafplaats van de gemeente, naast welke waarschijnlijk de eerste Spaanse kerk staat. Ik voel me als in een scène van een Quentin Tarantino film, of niet?

Daarna rijden we terug naar San Cristobal de las Casas. We hebben ondertussen veel honger. Geen wonder, het is al 15.00 uur. We vinden het NamandiCafé & Crepas en ik kies voor fajitas. Daarbij nog een koffie.

Omdat we gisteren zo enthousiast waren over de Mercado, gaan we gelijk nogmaals heen. We voorzien ons van verse aardbeien en ananas. We besluiten ook praktische Subway-sandwiches te kopen als avondeten in de nachtbus naar Mérida. We kopen nog water en gaan terug naar Paladar Margarita om ons om te kleden en onze bagage op te halen.

Met de taxi rijden we naar het busstation, waar we elk nog 2 biertjes kopen. Een nachtbusreis is voor mij uit ervaring een horror en ik probeer alles om later gewoon in slaap te vallen...

Wil je altijd de beste reis- en insider tips ontvangen? Volg me dan op Facebook, Instagram, Pinterest, Threads of abonneer je op mijn Nieuwsbrief voor regelmatige updates en exclusieve tips.

♥ Maak je gebruik van mijn tips? Zeg dank met een koffie ☕️

Mijn artikelen zijn het resultaat van intensief onderzoek, persoonlijke ervaringen en eerlijke aanbevelingen - geheel zonder AI. Ik schrijf ze zodat jij je reizen stressvrij en met echte, zelfgeteste tips kunt plannen.

Als je mijn werk waardeert en gewoon dank wilt zeggen, ben ik blij met een kleine fooi in mijn virtuele reisrekening. Elke bijdrage helpt me om onafhankelijk en met passie hoogwaardige inhoud voor jou te creëren. Dank je!

Vertrouwen is belangrijk: In sommige van mijn artikelen vind je aanbevelingslinks (affiliate-links). Als je via een van deze links iets boekt of koopt, kost het je niets extra - maar ik krijg een kleine commissie. Op deze manier kun je me zonder extra inspanning ondersteunen en help je me deze blog in leven te houden. Dank je dat je deel uitmaakt van mijn gemeenschap en mijn passie voor authentieke reizen deelt!