Choquequirao Trek Peru

Choquequirao, de afgelegen ruïnestad van de Inca's, ligt op 2.987 meter boven zeeniveau in de Peruaanse Andes. "Kleine zus van de Machu Picchu" wordt deze verlaten Inca-site ook genoemd, terwijl het veel groter is.

Een bezoek aan Choquequirao is een echt avontuur, want de plek is uitsluitend te voet bereikbaar. De wandeling wordt als "moeilijk" beoordeeld en is niveau 5 van 5. De paden zijn steil, rotsachtig-zandig en vaak ga je de gloeiende hitte omhoog. Elke stap wordt dan een kwelling. Er gaan geen treinen of bussen hierheen, in tegenstelling tot de buur Machu Picchu.

Geen wonder dat slechts enkele toeristen (de neiging stijgend) zich hierheen wagen. Maar volledig ten onrechte, want bij het zien van het landschap van deze Andes-sfeer blijft het me steeds de adem benemen. Ik blijf steeds staan om het landschap aan te staren, te genieten en zoveel mogelijk ervan in mijn geheugen te branden. Met de camera vastleggen - bijna onmogelijk. Deze momenten en uitzichten maken alles goed voor alle kwellingen die ik in deze vier dagen heb doorstaan.

Want ik heb de moed gehad om de 4-daagse trek te maken en dankzij Papaya Tours en een geweldige gids heb ik een onvergetelijk avontuur beleefd.

In totaal was ik vier dagen en 44 km steile hellingen op en neer onderweg om Choquequirao te ontdekken. De 'Wieg van het Goud', noemen Peruanen de stad in de Quechua-taal. De stad diende de Inca's waarschijnlijk als laatste toevluchtsoord voor de Spanjaarden, die de stad nooit ontdekten. Geen wonder - je hebt minstens 2 dagen nodig om Choquequirao te bereiken.

'Oh wauw, jullie gaan naar Choquequirao, dat is de zonder twijfel mooiste maar ook de als moeilijkste ingestelde trek rond Cusco' - ongeacht met wie ik spreek, iedereen heeft het grootste respect voor deze tocht. Ook gidsen zijn moeilijk te vinden voor deze tour. Niet iedereen wil zich hier naar boven pijnigen en dezelfde weg weer terug. En ik heb besloten om precies deze tocht aan te gaan. Het avontuur klonk te goed om me voor de reis met een gedetailleerde beschrijving van het pad bezig te houden. Misschien was dat ook goed zo.

Vier dagen later, fris gedoucht en liggend op een zacht hotelbed, weet ik waar iedereen het over heeft. Maar: ik heb het gehaald - zonder ineenstorting, zonder blaren en andere verwondingen. Oké, de talrijke muggensteken tellen niet mee, want die zijn normaal.

Hier vind je mijn gedetailleerde verslag over de 4-daagse wandeling naar de Inca-ruïnes van Choquequirao.

's Ochtends om 5 uur worden we in onze accommodatie in Cusco opgehaald. De rit naar Cachora is niet voor mensen met hoogtevrees of voor degenen die last krijgen van het rijden door haarspeldbochten. Al hier krijgt menigeen een grote uitdaging te verduren, nog voordat het echte avontuur begint, want de wegen kronkelen langs de steile hellingen.

Na ongeveer 4 uur rijden (2 uur op de geasfalteerde weg en 2 uur over een grindweg) komen we aan in Cachora. Hier koopt onze kok Domenico vers brood, en we zetten de rit voort. Deze "weg" bestaat nog niet zo lang. Dankzij deze weg besparen we ons drie uur lopen langs vrij onopmerkelijk landschap (of beter gezegd langs de grindweg).

Maar dan komen we aan. Onze duffelbags (maximaal 6 kg zouden ze wegen), eten en tenten worden op vijf muildieren geladen. Daarnaast vergezelt ons een paard, waarop in noodgevallen een van ons mag rijden ("Noodpaard"). We worden ook vergezeld door kok Domenico, zijn assistent Benedicto en gids Henry. Ook Louis uit Cachora, de eigenaar van de muildieren, is erbij.

Kort na 10 uur beginnen we met lopen. Eerst gaat het naar beneden tot de rivier. Over zandige haarspeldbochten die naar beneden kronkelen is de toegang vrij eenvoudig. "Zo kan het verder gaan, het is helemaal niet zo moeilijk" - denk ik erbij.

We passeren een uitkijkpunt naar de kloof - een goede kans om condors te spotten. Helaas is de wolkenlaag voor ons te dicht, we zien geen vogels.

Maar de wind blaast het zand van de voorligger telkens op, zodat al snel duidelijk wordt dat de wandeling geen wandeling zal zijn.

Na drie uur bereiken we Chiquisca. Een gezellige camping waar we alleen stoppen voor de lunch. Een klein winkeltje verkoopt drankjes, koekjes, bananen en toiletpapier. Ons oorspronkelijke plan was om naar de rivier te lopen om hier de lunch te nuttigen en misschien een verfrissende duik te nemen. Maar op het diepste punt van de wandeling zijn er in de middaghitte teveel muggen, en dus is een maaltijd hier onmogelijk.

Tegen half drie gaan we verder naar beneden de diepe kloof waar de Apurimac doorheen stroomt. Trouwens, deze kloof is een van de diepste ter wereld. Na ongeveer 50 minuten komen we aan.

Vanaf nu is het afgelopen met vrolijk maar geconcentreerd naar beneden gaan. We gaan omhoog. Steil omhoog. De gloeiend hete zon in de late namiddag en het diepe zand dat door de wind steeds opnieuw opgeworpen wordt, helpen daar ook bij: ik ben op.

De stappen worden kleiner en steeds weer komen de woorden van blogger-vriend Steve (Back-packer.org) in me op: "Katrin, de 2e dag is de moeilijkste, het gaat gewoon alleen maar omhoog en na elke bocht denk je: dat kan toch niet ver meer zijn - maar het doel komt niet dichterbij". Zijn tocht begon aan de rivier en dus bestond de 2e dag volledig uit klimmen. Ik ben blij dat we een deel daarvan al op dag 1 achter de rug hebben. Ons doel is kamp Santa Rosa (1).

Iedereen gaat in zijn eigen tempo. Ik ben blij met de wandelstokken, die ik voor het eerst op een reis bij me heb. Met mijn laatste kracht steun ik me op de overblijfselen van de hoge treden van oude Inca-trappen. Mijn water is op een gegeven moment op, want door het stof dat door de wind opgeworpen wordt, is mijn keel uitgedroogd en drink ik meer dan normaal.

Wanneer we na twee uur in het eerste kamp Santa Rosa aankomen, ben ik dolgelukkig. Voor vijf sol staat er een ijskoude douche op me te wachten. Maar om het zweet en stof af te spoelen, maakt het me niet uit. Daarna wacht er een geweldige maaltijd op ons, waarvoor ik me door uitputting net wakker kan houden.

Tegen 20.30 uur zink ik in een diepe slaap. Tegen de morgen begint het hard te regenen en word ik steeds weer wakker.

De ruïnestad Choquequirao beklimmen we vandaag op dag 2. Om 4.30 uur klopt het aan onze tent "¡Buenos dias!, Coca Té?" - Natuurlijk, de warme drank maakt ons wakker. Snel aankleden, inpakken en om 5 uur ontbijten. Met het eerste daglicht rond 5:47 uur gaan we op pad.

Het miezert wanneer we de klim voortzetten. In het kamp is er nog rust. Het lijkt erop dat wij de enige vroege vogels zijn. In dit geval telt elke minuut die je kunt ontlopen aan de eventueel opkomende en dan genadeloos schijnende zon.

Tegen 8 uur houden we een korte pauze en eten onze snack die de koks voor ons hebben ingepakt: banaan, sandwich, chocoladereep en perziksap. Daarna gaan we zwijgend verder. Iedereen in zijn eigen tempo.

Een schijnbaar eindeloze weg omhoog, het doel altijd in zicht - maar langzaam dichterbij komend. Een haarspeldbocht na de andere.

Plotseling - en ongeveer een uur van het volgende kamp verwijderd - maakt gids Henry een pauze en lacht: "Jullie hebben het ergste gedaan. Vanaf nu is het alleen nog maar vlak tot het kamp en Choquequirao ligt nog maar 50 meter hoger dan onze huidige locatie." We kijken elkaar ongelovig aan en zijn opgelucht.

Het is 8:43 uur (ja, ik heb echt alle tijden in detail genoteerd) wanneer we Marampata bereiken. In het kleine bergdorp maken velen een pauze en slaan hun kamp op. De enige "plaats" voor Choquequirao die ook kamers aanbiedt. We houden een nieuwe pauze van 10 minuten. We liggen goed op schema en willen niet haasten.

30 minuten later bereiken we Sunchupata, de ingang van het nationaal park. We schrijven ons in en Henry betaalt de tickets (60 PEN per persoon, bij onze tour al inclusief). Al 20 minuten later verschijnt onze kok met assistent en muildieren. Na een korte vergadering wordt besloten dat we verder naar de campsite gaan, daar lunch gebruiken en na een pauze in de middag verder naar Choquequirao gaan.

De weg naar de camping trekt zich voor ons eindeloos. Alsof de laatste uren niets geweest zijn gaan we blij en lichtvoetig, goed gehumeurd. Hoe verder we gaan en hoe meer klim- en daalwerk we doen, hoe ongeduldiger we worden. Had Henry niet gezegd dat "Choque" nog maar 50 meter hoger zou zijn? Van de daaropvolgende klim- en daalwerk, die niet minder steil (maar korter) zijn, had hij niets onthuld.

Het eerste wat we zien, zijn Inca-terrassen ver beneden aan de steile helling in Choquequirao:

Maar uiteindelijk bereiken we toch ons tussenstopdoel. Het is 10.45 uur en we hebben genoeg tijd - zelfs voor een middagdutje dat we na de lunch doen.

Na Choquequirao zelf hebben we vanaf hier nog slechts 35 minuten nodig. Onze twee koks gaan met ons mee wanneer we de laatste meters omhoog gaan. Choquequirao is voor iedereen speciaal en als een van de belangrijkste plaatsen in Peru wil de hulpkok deze plek voor het eerst bezoeken.

Plotseling trekt de mist op en hebben we vrij zicht op de weg vanaf Marampata. Steeds bewonderen we zelfs de afstand die we per dag afleggen:

Al op het pad naar het hoofdplein komen we steeds weer oude muren tegen die door het nevelwoud overschaduwd zijn. Jammer dat er niet meer van Choquequirao blootgelegd is. Het terrein zou enorm zijn:

Wanneer we op 3.085 m hoogte aankomen, ben ik ontroerd. De legendarische stad ligt voor ons, steeds weer verborgen door mistflarden. Steeds weer lichten de wolken voor een korte tijd op en geven ons zicht op de locatie vrij. Bijna vier uur brengen we door op het uitgestrekte terrein en overwinnen nog meer steile klim- en daalpaden door het nevelwoud, zoals Indiana Jones.

Het meest indrukwekkend zijn de "Lama-terrassen", waarvan de omvang pas echt zichtbaar wordt dankzij luchtfoto's van mijn drone. Deze terrassen zelf zijn weer te bereiken via een pad door het nevelwoud in ongeveer een uur naar beneden. Natuurlijk gaat het op de terugweg weer steil omhoog. Maar daar ben ik al bijna aan gewend.

Trouwens: kijk regelmatig omhoog, wanneer de lucht niet door wolken wordt bedekt. Hier heb ik een condor gespot. Dus zorg ervoor dat je altijd een verrekijker bij je hebt (mijn tips voor een verrekijker vind je verderop in de paklijst).

Ongelooflijk, welke inspanning het volk zich heeft getroost om al die stenen hier over de steile hellingen te vervoeren. Geen wonder dat Choquequirao niet door de Spanjaarden werd ingenomen. Wie is zo gek om deze kwelling op zich te nemen - vraag ik me herhaaldelijk af.

In tegenstelling tot de toeristische attractie Machu Picchu is Choquequirao tot nu toe slechts voor 30% blootgelegd. Men vermoedt dat hier een veel grotere stad verborgen ligt. Wie over het terrein loopt, kan de omvang vermoeden. De uitgegraven terrassen met lama's, huizen en steile terrassen liggen te ver van elkaar.

We hebben Choquequirao overigens bijna voor ons alleen. Slechts een handvol andere toeristen is op het terrein actief. De door mist omhulde ruïnes verschijnen steeds weer schemerig om dan plotseling weer te verdwijnen. Gids Henry zei al aan het begin: 'Choquequirao is mijn favoriete tour, maar ik maak het heel zelden, omdat de inspanning veel groter is dan bij de Inca Trail naar Machu Picchu'. Maar hij houdt van deze plek en de weg ernaartoe. Tegenwoordig weet ik waarom.

Kort voor 18 uur zijn we weer op het hoofdplein aangekomen en klaar om Choquequirao te verlaten. De wandeling terug naar het tentenkamp duurt ongeveer een uur. Deze keer nemen we een andere weg door het nevelwoud, langs Inca-terrassen.

Na weer een koudere douche dan de dag ervoor en een - zoals altijd - heerlijk diner, zinken we gelukkig en uitgeput in de slaapzak.

Vanaf vandaag beginnen we aan de terugweg. We kennen de weg al en weten wat ons te wachten staat. We worden net als eerder om 4.30 uur gewekt, ontbijten om 5 uur en starten om 5.43 uur met het eerste daglicht de wandeling naar beneden. Op de derde dag doet elke stap pijn. Het regent en de mist trekt langzaam op.

Bijna drie uur later bereiken we kamp Santa Rosa, waar we eerder op dag 1 hadden gekampeerd. We ontbijten onze snacks en de knieën zijn een korte tijd blij met de ontlasting.

Tegen 10.14 uur bereiken we het dal en de brug met een bezorgde blik naar boven. De zon schijnt inmiddels genadeloos en ik breng muggenspray aan, houd mijn baseballcap onder het ijskoude water om mijn hoofd af te koelen en maak de benen van mijn zip-broek los.

Het is veel te heet. Precies om 12 uur, zo'n 2 uur later, bereiken we onze plek voor de lunchpauze, Coca Masa. Het is heet als in een brandend oven. De keel is droog, het hoofd gloeit. We houden een pauze tot 14.30 uur, want bij deze middaghitte heeft het geen zin om verder te gaan. Tot kamp Abra Capuliyoc is het nog maar 1,5 uur en we liggen goed op schema.

Andere aanbieders zetten hier al hun tenten op. Maar wat moet je midden in het niets met de halve middag vragen ik me af en ben blij dat we verder gaan.

's Avonds is er weer de volgende douche. Zoals altijd ijskoud, de douchekop bestaat deze keer uit een Fanta-fles met erin uitgesneden gaten als douche. Het lijkt meer op een kattenwasbeurt, want de muggen omringen ons. We genieten van de zonsondergang evenals de ongelooflijk heldere sterrenhemel met de melkweg boven ons - zichtbaar met het blote oog. Saturnus en Jupiter stralen evenals verschillende andere sterrenbeelden. We zijn zo moe dat we zelfs vergeten foto's te maken.

Niet te vergeten dat het eten weer fantastisch was. Er was zelfs een taart! Hoe ze dat alleen met de gasvelden voor elkaar hebben gekregen, wilden ze ons niet vertellen...

Op de laatste dag worden we zoals elke ochtend om 4.30 uur met een warme kop Coca-thee bij de tent wakker. Al voor 7 uur beginnen we de tocht. We willen de bestemming bereiken vóór de zon opkomt. De dag is mistig. We zien noch ons vertrekpunt noch de bestemming, steeds slechts enkele meters voor en achter ons.

Het is zo jammer, want de natuur hier is gewoon prachtig en leidt af van de inspanning. Ook een uitkijkpunt voor vogels - vooral condors - is door de mist bedekt (foto's van het pad zonder mist zie je op dag 1 en 2 verderop).

Het ruikt naar rook, want onlangs was er een grote bosbrand. Plotseling horen we geschreeuw. Een aardverschuiving ergens voor ons. Lokale jongeren lijken dit te vermaken. De dreiging ervan erkennen ze niet. We stappen over de puinhoop en zijn blij dat er niets is gebeurd.

Veel te veel mensen hier lopen met koptelefoons en luide muziek op - een kleine stenenlawine zouden ze hierdoor niet horen. De kruisen aan de kant van de weg van de slachtoffers zouden je daarvoor eigenlijk moeten waarschuwen.

Wanneer we om 8.28 uur het vertrekpunt van de Choquequirao-trek bereiken, heb ik tranen in mijn ogen. Ik kan niet geloven dat ik werkelijk de tocht naar Choquequirao heb gemaakt en de ruïnestad heb bezocht.

De Choquequirao-trek is een behoorlijk uitdagende wandeling naar een van de belangrijkste archeologische sites in Peru. Een geweldige trek en onvergetelijk avontuur dat ik elke Peru-bezoeker aanraad - hoe zwaar de weg ook moge zijn! Ik heb genoten van de afgelegenheid en de ontoegankelijkheid van de ruïnes in Choquequirao. Want onderweg en ook op de site kom je nauwelijks andere wandelaars tegen.

Ik kan het geluksgevoel niet beschrijven wanneer we op dag 2 in Choquequirao stonden en ook niet toen we op het "doel" - ons vertrekpunt - na vier dagen aankwamen. Ik had tranen in mijn ogen en was trots op mezelf. Dat ik zo'n uitdaging aan kan, is waarschijnlijk te danken aan de pure wil.

Als er niet mule dieren ons bagage hadden gedragen en als ik niet alleen het belangrijkste in mijn rugzak had, was ik waarschijnlijk omgekeerd. Als de ruïnes van Choquequirao niet op me wachtten om te worden verkend, zou dat ook het geval zijn geweest.

Maar bij elke pauze wachtte er een heerlijke maaltijd op ons. Het is ongelooflijk wat onze kok Domenico drie keer per dag heeft bereid. Onze ogen en het verbazing waren van maaltijd tot maaltijd groter. Ongeacht wat we geserveerd kregen, het was goddelijk. Van popcorn tot ceviche en lomo saltado en op de laatste avond zelfs een taart! Gewoon geweldig! Dit eten compenseert elke dag de inspanningen die we deden om Choquequirao te verkennen.

Hartelijk dank aan Papaya Tours en Visit Peru die me hebben uitgenodigd om deze trek te doen. Ik kan iedereen aanraden de tour te boeken via Papaya Tours. De gids en kok waren geweldig, de geleende slaapzakken en onze tent waren ook van super kwaliteit.

Omdat we ons dit exact voor de wandeling hebben afgevraagd, heb ik hier de kaart ingescand die we van onze aanbieder hebben gekregen. Ik kan keer op keer benadrukken dat de indeling perfect was. Want op dag 2 moesten de meeste andere groepen de volledige klim naar Choquequirao maken, wij hebben daar al een deel van op dag 1 achter de rug.

Hier heb ik onze kaart ingescand en gemarkeerd welke route we op welke dag op de Choquequirao Trek hebben gewandeld:

Eerlijk gezegd? De vraag stelde zich voor mij niet. Ik heb geen zin om met een rood hoofd (zoals de meeste backpackers, die met overbeladen rugzakken en bijna door een ineenstorting staand ons tegemoet kwamen) en volledig overbelast omhoog te gaan, nog alle spullen (we hebben het niet alleen over de tent, maar ook over voedsel, water, ...) naar boven te slepen. Van "genietend" kan dan geen sprake meer zijn.

Natuurlijk zijn er minimalisten die het ook met een piepklein rugzak, tent en dergelijke omhoog kunnen trekken - ik behoor daar niet toe. Daarom hebben we de tour met een aanbieder, muildieren, gids en koks geboekt.

Het voordeel is niet alleen het goede eten, een tent met een warme slaapzak, maar ook dat een gids je informatie en verhalen over de geschiedenis en de natuur (planten en dieren) kan geven die je anders misschien niet zou ontvangen.

Er zijn verschillende aanbieders in Cusco voor de trek zelf. Ik voelde me behoorlijk overweldigd, omdat elke aanbieder - als op een bazaar - me in zijn winkel probeerde te trekken. Daarom was ik blij dat ik al voorafgaand aan de reis de module voor de 4 dagen Choquequirao-trek bij Papaya Tours had geboekt (Link naar de tour).

Ja, dat is duurder, maar haalde voor ons veel voordelen met zich mee:

De wandeling duurt 4 dagen. Sommige aanbieders bieden de trek ook in 5 dagen aan. Je hebt ook de optie om verder 7 -11 dagen naar Machu Picchu te lopen. De trek wordt als "moeilijk" ingeschat en wordt aangeduid als de meest uitdagende rond Cusco (hoewel ik denk dat de Ausangate-trek door zijn hoogte minimaal net zo of zelfs nog uitdagender is - zonder deze te hebben gedaan).

Er wordt in tenten overnacht, accommodatie zou er ook direct voor Choquequirao in Marampata zijn (dag 2), verder zijn me geen bekend.

Vanwege de ligging in het Apurímac-dal heerst hier het hele jaar door een tropisch klimaat. De nachten kunnen koel en vochtig zijn, de dagen erg heet. Zodra de zon door de wolken breekt, wordt het ijskoud en vermoeiend. Het grootste deel van het pad biedt geen bescherming tegen de zon. Muggen en zandvliegen maken de wandeling ook onaangenaam.

De beste maanden zijn mei-september, wanneer het in Peru droogtijd is. Tijdens het regenseizoen kun je de paden afleggen, maar heftige regenval veroorzaakt vaak aardverschuivingen die zeer gevaarlijk kunnen zijn (er staan bij het begin enkele kruisen van de dodelijke slachtoffers). Onze gids vroeg ons dan ook dringend om ons hiertegen te blijven waarschuwen. De stoffige paden kunnen dan ook modderig en vooral glad worden. Doordat ze steil zijn en aan diepe hellingen liggen, kan dit ook leiden tot ernstige ongelukken.

Ik beschouwde september als optimaal, want de nachten zijn warmer dan in juli of augustus en 's morgens regent het vaak, zodat je de gloeiend hete zon een paar uur kunt ontlopen. Dit vond ik uitzonderlijk aangenaam.

Alle informatie over de beste reistijd voor Peru vind je hier

De wandeling gaat tot een hoogte van 3.100 m en ligt dus lager dan Cusco. Ik raad je aan om minimaal twee dagen in Cusco te blijven voordat je aan de trek begint. Dan kan je lichaam zich aan de hoogte aanpassen.

Hier heb ik mijn paklijst voor de 4-daagse wandeling opgesomd. Als je de tour zelfstandig wilt ondernemen, komen er uiteraard tent, slaapzak en luchtbed, evenals voedsel, water en kookgerei bij. We hebben zoals hierboven beschreven de tour geboekt en moesten ons dus alleen om kleding en techniek (camera) bekommeren.

Mijn bagagestukken bestonden uit een Duffel-Bag (van Patagonia omdat hij waterdicht is*) en een Daypack-rugzak (Deuter Trans Alpine met 28 liter en regenkap*). Fotograaf Kristina had een Duffel-Bag van The North Face* en had een rugzak in een van de outdoorwinkels in Cusco gekocht.

Ik had voor de reis beide Duffel-Bags met elkaar vergeleken en had gekozen voor de iets grotere Duffel van Patagonia*. Men kan het geheel schoonmaken, hij is absoluut waterdicht en ook stofbestendig. Of de Duffel-Bag van The North Face echt volledig waterdicht was, weten we niet. Hij heeft daarvoor een kleiner volume.

Voor individuele reizen naar Peru is er geen uitvoeriger en informatieve reisgids dan QUER DURCH PERU.

De gids beslaat 370 pagina's vol met kennis. Met paklijsten (nuttig voor meerdaagse trekkings) en ervaringen van twee bloggers die langere tijd in Peru hebben gewoond en steeds terugkomen.

Daarom vind je hier ook veel insider tips, reisschema's en stads-gidsen voor Peru van Anne en Nora.

Quer door Peru kopen

Wil je altijd de beste reis- en insider tips ontvangen? Volg me dan op Facebook, Instagram, Pinterest, Threads of abonneer je op mijn Nieuwsbrief om regelmatig updates en exclusieve tips te ontvangen.

♥ Vind je mijn tips leuk? Zeg dank je wel met een kop koffie ☕️

Mijn artikelen zijn het resultaat van intensief onderzoek, persoonlijke ervaringen en eerlijke aanbevelingen - helemaal zonder KI. Ik schrijf ze, zodat je je reizen zorgeloos en met echte, zelfgeteste tips kunt plannen.

Als je mijn werk mooi vindt en je gewoon dank je wilt zeggen, zou ik me verheugen over een kleine bijdrage in mijn virtuele reisbudget. Iedere bijdrage helpt me om nog steeds onafhankelijk en met passie hoogwaardige content voor jou te maken. Dank je!

Vertrouwen is belangrijk: In sommige van mijn artikelen vind je aanbevelingslinks (affiliate-links). Als je via een van deze links iets boekt of koopt, kost het je niets extra - maar ik ontvang een kleine commissie. Zo kun je me zonder extra moeite ondersteunen en help je me deze blog levend te houden. Dank je wel dat je deel uitmaakt van mijn community en mijn passie voor authentieke reizen deelt!

Tijdens de trek naar Choquequirao werd ik uitgenodigd door Papaya Tours en Prom Peru. Hartelijk dank daarvoor - mijn ervaringen en mening zijn echter de mijne.

*Transparantie: In deze post bevinden zich affiliate links. Dat betekent voor jou: Geen extra kosten. Maar: Als je via een link iets koopt, ontvang ik een kleine commissie. Dit verandert niets aan de prijzen, maar helpt me om deze site te onderhouden en de blog verder in leven te houden!