Botswana Autorijden: Tips & Ervaringen

Overweeg je om een roadtrip als zelfrijder door Botswana te maken? Twijfel je of je echt zelf wilt rijden of wil je je bij een groepsreis aansluiten? Hier heb ik mijn tips en ervaringen voor je opgeschreven.

In totaal heb ik 25 dagen met de auto in Botswana gereisd (met een paar dagen in Namibië van/naar Windhoek over de Sambesi, voorheen Caprivistrip). Het was me duidelijk dat ik een 4x4 met daktent wilde huren bij de start van de reis.

Bij een groep aansluiten wilde ik (en mijn reisgenoten) niet. We houden te veel van de vrijheid om zo lang op één plek te blijven als we willen en niet zo lang als de groepsreis op een locatie is.

Alle overwegingen voor de reis, verkeersregels en tips voor autorijden heb ik hier in dit artikel samengevoegd. Mijn zorgen waren deels gerechtvaardigd, maar met veel voorzichtigheid en concentratie was alles te doen. Ik zou het liefst meteen weer op pad gaan!

Voor het huren van een auto in Botswana, Zuid-Afrika en Namibië heb je een internationaal rijbewijs nodig. Het kost maar 16 euro en is drie jaar geldig.

Bij de autoverhuur moest ik het internationale rijbewijs samen met mijn Nederlandse rijbewijs en paspoort tonen. Van beiden werd een kopie gemaakt. Bij een nationaal park (ik zoek nog in de aantekeningen) moest ik het nummer van mijn rijbewijs opgeven bij de ingang van het nationaal park.

Let op of er een minimumleeftijd wordt vereist door de autoverhuurder. Bij Asco moet de bestuurder 24 jaar oud zijn. Deze voorwaarden variëren vaak tussen de 21 en 25 jaar.

Naast het minimumleeftijdsvereiste en het internationale rijbewijs moet je ook in het bezit zijn van een creditcard. Hiermee wordt de borg betaald. Of het mogelijk is om zonder creditcard te huren, moet je bij de aanbieder navragen. Over het algemeen raad ik je aan om een creditcard te hebben, zodat je ook contant geld in de lokale valuta kunt opnemen zonder extra kosten te betalen.

Mijn tips voor de juiste creditcard op reis

Elke aanbieder heeft een service voor noodgevallen of ongevallen. Laat je informeren over hoe snel je in geval van een pech terecht kunt voor hulp of vervangend vervoer. Welke regio's en landen zijn inbegrepen, welke plaatsen zijn op eigen risico? Bovendien moet je navragen hoe te handelen in geval van een lekke band, wie de kapotte ruit vervangt en betaalt (of dat).

Voor de reis heb ik me in forums en reisgidsen geïnformeerd welke aanbieders geschikt zijn voor de geplande roadtrip. Wat ik vóór de reis wist en wat elke reisgids vermeldt: Botswana is een ideaal 4x4-land!

Zonder terreinwagen kun je op de goede asfaltwegen tussen de volgende plaatsen rijden: Ngoma - Kasane - Nata/Gweta - Maun - Shakawe. Ook naar de Victoria Watervallen in Zimbabwe kom je met een gewone auto over goede asfaltwegen.

Vanaf Maun, Kasane, Nata of Gweta kun je de auto laten staan en tours boeken in het Chobe National Park, Okavango Delta (Moremi), Tsodilo Hills of de zoutpan.

Bij ritten in nationaal parken is een hoge bodemvrijheid, zoals bij een Toyota Hilux of Landcruiser, een voordeel, omdat in het midden van de rijstrook vaak het gras hoger groeit en de koeler of de onderkant kan beschadigen.

Afhankelijk van je budget kun je beslissen wat je liever hebt.

Voor mij was het duidelijk dat ik met de 4x4 zelf alle ritten en tours wilde maken. Want zodra je een nationaal park op eigen houtje wilt bezoeken, zie je er al snel gedateerd uit. Zonder 4x4 zou ik zeker niet de diepe zandpaden of onverharde wegen durven rijden.

Over het algemeen geldt: zonder auto mag je de parken niet in. Daarom heb ik tijdens de reis bijna geen motorrijders gezien.

In elke grotere stad in Botswana zijn er aanbieders die zowel gewone auto's als terreinwagens aanbieden. Je hebt echter een goedkopere en uitgebreidere keuze in de buurlanden Namibië en Zuid-Afrika. Daarom huren de meeste reizigers hun voertuig in Windhoek of Johannesburg.

Bij terreinwagens is niet alleen het daktent inbegrepen, maar ook de kampeervoorzieningen. Hiermee kun je vooral in Botswana veel geld besparen op de overnachtingskosten.

Vanuit Frankfurt zijn er directe vluchten met Condor en Air Namibia (elke nachtvluchten). Een ander pluspunt zijn de vele aanbieders van huurauto's met een groot aanbod van eerste klas terreinwagens.

Vanuit Windhoek zijn er uitstekende asfaltwegen die je snel naar het noorden van Botswana (Chobe NP) of de Sambesi-regio in Namibië brengen. Ook naar Ghanzi of Maun kom je snel over goede asfaltwegen van de Central Kalahari Highway naar het Central Kalahari Game Reserve of het Okavango Delta.

Vanuit Johannesburg hadden we een langere afstand naar de eerste stop moeten rijden. Omdat we in Namibië de Sambesi-regio (voorheen Caprivi) wilden bezoeken, was het huren in Johannesburg geen optie voor ons.

Veel reizigers die maar kort tijd hebben voor hun roadtrip in Botswana huren hun auto in Maun of Kasane en geven deze op de andere plek weer af. Hier komen vaak extra kosten voor een eenwegverhuur bij, wat ook behoorlijk in het budget kan lopen.

Ik heb op internet gezocht naar een huurauto-aanbieder met een goede reputatie die 4x4-auto's (bij voorkeur Toyota - Hilux of Landcruiser) met daktent en kampeervoorzieningen aanbiedt.

Met Asco Car Hire heb ik de ideale en naar verluidt grootste aanbieder gekozen. Achteraf gezien de allerbeste beslissing. Ongeacht welke andere huurauto's we van andere aanbieders (er zijn echt veel) hebben gezien: onze en alle wagens in de vloot van Asco hadden vrijwel nieuwe banden met een goed profiel erop!

Daarop hebben we bij de overname extra gelet, omdat vrienden twee jaar eerder binnen 30 minuten twee ernstige banden hebben gehad (een andere aanbieder).

We hebben geen lekke band gehad (misschien ook geluk) en ook geen problemen met de auto.

We hebben bij Asco ook een GPS (Garmin) met kaarten van Tracks4Africa bij geboekt. De auto met daktent en kampeervoorzieningen kostte voor 2 personen 117 € per dag. De GPS kostte ons 60 NAD (ongeveer 3,80 €) per dag.

Tegenwoordig zijn de kaarten van Tracks4Africa ook als app voor smartphones beschikbaar (de kaarten voor Namibië en Botswana kosten elk 9,99 €). Ik heb de kaart voor Botswana gekocht. Vooral nuttig voor nationale parken om je te oriënteren.

Meer informatie over reisgidsen, kaartmateriaal en algemene informatie vind je hier: Botswana reistips

De overname van de huurauto vindt in de stad ter plaatse plaats. Op de luchthaven wachtte al een medewerker van Asco en bracht ons met andere reizigers naar de stad.

Ter plaatse kregen we de nodige documenten zoals de Letter of Authority, zodat we de grenzen naar Zuid-Afrika, Botswana, Zimbabwe, Lesotho en Swaziland probleemloos kunnen oversteken.

Daarna lieten we een tweede bestuurder voor 25 NAD/dag inschrijven. Dit kwam in totaal voor 25 dagen op 139 euro. Dit geld was zeer goed besteed, omdat we ons tijdens het rijden op uitdagende en soms eentonige wegen, die alleen maar rechtdoor gingen, konden afwisselen.

Ook al klinkt dit alles als erg veel geld, je bespaart veel als je op campings in de daktent overnacht. Lodges die vanaf 300 dollar per nacht kosten, zijn in Botswana geen uitzondering. Meer over mijn volledige reis volgt binnenkort.

Daarna kregen we een video van 6 minuten te zien, die ongevallen met de huurauto moet voorkomen. Veel toeristen overschatten namelijk hun rijvaardigheden op de grind- en zandpaden. Daarom kregen we ook te horen dat de auto's zijn uitgerust met een blackbox.

Deze houdt de snelheid in de gaten. Bij het overschrijden van de snelheid klinkt er een verschrikkelijk pieptoon. In geval van een ongeval wordt de blackbox geanalyseerd en bij te hoge snelheid neemt de verhuurder geen claims aan.

Helaas zijn er recentelijk enkele wegen opnieuw geasfalteerd. Daardoor klonk deze voor onze oren vreselijke waarschuwingsgeluid op plaatsen waar 80 km/u was toegestaan, terwijl inmiddels 120 km/u was toegestaan. Asco heeft hier helaas de handen gebonden, omdat het systeem via een telecomprovider (geloof ik te begrijpen) loopt.

Met de auto zelf, de opzet van de daktent, het tonen van de volledige uitrusting en de werking van de wagenheber, enz. heeft de medewerker zich veel tijd genomen. Ik geloof dat we er bijna twee uur mee bezig zijn geweest. Daarna reed ik de wagen naar mijn eigen pomp en tankte de medewerker nog een keer vol.

Ook de teruglevering verliep zeer eenvoudig. De wagen was binnen vijf minuten gecontroleerd. De medewerker liep even kort om de wagen heen en controleerde of we de tank ook vol hadden getankt. Daarna zou een medewerker ons naar de luchthaven rijden. Aangezien we met vrienden hadden afgesproken die ons met hun huurauto hadden opgehaald, konden we gaan.

Ik zou op elk moment weer een auto huren bij Asco Car Hire. Een uitgebreide reis naar Namibië (en ongetwijfeld andere reizen naar Botswana en de omliggende landen) komt zeker snel aan.

Sommige reizigers waren met het openbaar vervoer onderweg. De tickets voor bussen waren altijd erg goedkoop, maar de tochten in het Okavango Delta met de mokoro of de dagtrip in het Moremi National Park waren behoorlijk kostbaar.

Natuurlijk nog steeds goedkoper dan een auto te huren, echter ben je dan niet zo flexibel zoals wij waren. Alles is een kwestie van de voorkeur voor de manier van reizen en het budget.

Autorijden in Botswana is niet zo moeilijk. Ook de off-road paden in de nationale parken zijn haalbaar. Toch moet je altijd zeer geconcentreerd zijn. Soms zijn de asfaltwegen erg eentonig en leiden ze je door voortdurend gelijkblijvende landschappen recht vooruit. Dit is slaperig. In geval van nood afwisselen bij het rijden of kleinere etappes inplannen.

Hier heb ik mijn tips en ervaringen voor Botswana en Namibië opgeschreven. In dit artikel vind je bovendien uitgebreide tips voor autorijden in Zuid-Afrika.

Let erop dat je bij het verlaten van de parkeerplaats na de huurauto-overname niet op de verkeerde straatkant afslaat. Want niet alleen in Botswana, maar ook in Namibië en Zuid-Afrika wordt links gereden. Ook in de rotonde is het in het begin vreemd om links in plaats van rechts af te buigen. Let in het begin op de voertuigen voor je en oriënteer je aan hen. Je zult je snel aanpassen.

Buiten de steden Windhoek, Kasane en Maun was er tijdens onze reis altijd zeer weinig verkeer. Vaak konden we in het midden van de rijbaan rijden, op grind- en zandpaden de betere rijzijde kiezen.

Veel fouten worden vaak gemaakt als je de richtingaanwijzer wilt instellen en daarbij de ruitenwissers aanraakt. Of als je twijfelt in welke richting je de richtingaanwijzer moet indrukken.

Een tip: Stel je voor dat je naar links draait en de hendel van de richtingaanwijzer vasthoudt. Hij beweegt omhoog met de stuurbeweging. Bij het draaien van het stuur naar rechts beweegt de hendel naar beneden. Een kleine ezelsbrug die ons in het begin altijd heeft geholpen.

Een ander probleem is aanvankelijk het gebrek aan idee over de omvang van de auto en het gevoel van hoeveel ruimte aan de linkerkant van de rijbaan tot de wegbegrenzing nog over is. Vooral in Namibië kan dit op asfaltwegen belangrijk zijn, aangezien deze meestal slechts enkele centimeters na de wegbegrenzing eindigen.

Soms hebben 4x4 auto's een automatische transmissie. Tot nu toe heb ik altijd geluk gehad. Voor deze reis moest ik de eerste keer met links schakelen. Best vreemd, om tegelijkertijd te schakelen en te sturen. Ook het gevoel om van de 1e naar de 2e en niet de 4e versnelling te schakelen was in het begin niet eenvoudig. Daarbij ben ik zelfs linkshandig. Omdat we dagelijks onderweg waren, had ik het snel onder de knie.

Net als in Duitsland geldt in Botswana de gordelplicht! De huurauto's hebben vervelende piepers ingebouwd die je snel eraan herinneren om je gordel om te doen.

In Botswana gelden de volgende snelheidslimieten: Binnen de bebouwde kom 60 km/u, buiten de bebouwde kom 80 km/u en op de snelweg mag je meestal 120 km/u rijden.

De politie houdt vaak snelheidscontroles met laser uit. Let vooral op in nationale parken! Lokale bewoners waren erg vriendelijk en hebben ons altijd gewaarschuwd met de waarschuwingsblinker. Autobestuurders en andere toeristen echter helemaal niet of zelden. Let op: Bebouwde kom zijn vaak alleen als zodanig te herkennen aan een school of bushalte voor schoolbussen. Hier geldt strikt 60 km/u. Locals houden zich binnen de bebouwde kom altijd aan de snelheid. Buiten die kom natuurlijk niet. Zelden vind je een plaatsnaambord of een bord dat de snelheid op 60 km/u beperkt.

In nationale parken gelden over het algemeen 40 km/u. Ik raad je aan om langzamer te rijden. De paden in de nationale parken zijn afhankelijk van het seizoen okay tot slecht. In het droge seizoen waren sommige wegen erg hobbelig en diep zandig. Aan een snelheid boven de 30 km/u kun je dan niet eens in je dromen denken.

Dieren ontdek je sowieso alleen als ze voor je de weg oversteken of je langzaam rijdt. Ook kan het hier altijd weer gebeuren dat een dier (of kudde) plotseling de weg blokkeert als je om een bocht draait.

Houd afstand van de dieren. Vooral mannelijke olifanten of enkele mannelijke buffels kunnen erg agressief en gevaarlijk worden. Geniet van het landschap en rijd langzaam en geconcentreerd.

Deze brug dook ineens voor me op. Dankzij de fel opkomende zon heb ik de brug pas kort daarvoor als zodanig herkend. Misschien was het beter zo, als ik deze screenshot van mijn GoPro zo bekijk:

In Botswana wonen met ongeveer 2 miljoen inwoners niet veel mensen, maar deze steken niet zelden heel relaxed de snelwegen over. Je moet echter nog veel meer op dieren letten. In nationale parken kan altijd een olifantenkudde, giraffen of zebra's de weg oversteken. Langs de asfaltwegen grazen vaak koeien, ezels en paarden. Ook struisvogels en runderen zijn hier vaak te vinden.

Rijd voorzichtig en rem als je merkt dat dieren bezig zijn de weg over te steken. Vooral op het traject Ghanzi - Windhoek hebben we veel dode ezels en ook koeien langs de weg gezien. Dat kan je vermijden.

In nationale parken geldt 's nachts een rijverbod. Ook buiten de steden zou ik goed nadenken over waar ik 's nachts überhaupt moet rijden. Het ontmoeten van olifanten in het donker kan slecht aflopen. Ik heb in Zuid-Afrika live gezien hoe een stier een auto achtervolgde. Geen pretje.

In Botswana zijn er zogenaamde verkeersdrempels. Soms word je met een bord erop attent gemaakt, maar de regel is dat deze plotseling voor je opduiken. Bij het te snel overrijden loop je het risico je voertuig te beschadigen. Ook bij toegangspunten naar lodges langs de wegen zijn er vaak deze drempels. Kunstmatig gemaakt uit aarde zijn ze meestal steiler, hoger en gevaarlijker. Ogen open!

In Botswana houdt niemand zich aan snelheidsbeperkingen. Als je gaat inhalen, let dan op je achteruitkijkspiegel. Afrikanen zijn erg ongeduldig en beginnen vaak al met inhalen, ook als ze nog andere voertuigen voor zich hebben. Het resultaat is vaak een bijna-ongeluk en een heftige verwensing, hoewel je volledig in je recht staat.

Langzamer rijdende auto's signaleren vaak door te zwaaien of naar rechts te knipperen dat de weg voor hen vrij is en je kunt inhalen. Maar reken niet altijd op hen. Het kan ook zijn dat ze gewoon rechts in het niets willen afslaan...

In Botswana vind je zelden stoplichten, eerder stopborden. Bij stopborden zijn er zogenaamde 4-Way-Stops (een stopbord bij elke kruising van de weg). Hier stopt iedereen.

De regel bij een dergelijk stopbord is simpel: 'First come, first drive': Wie als eerste bij de kruising komt, mag als eerste doorgaan. Dit werkt verrassend goed. Een rechts-voor-links regel zoals in Duitsland bestaat hier niet.

De meeste toeristen (wij ook) zijn alleen in het noorden en centrum van Botswana actief. Het netwerk van goede asfaltwegen is zeer schaars. Maar goed genoeg om van A naar B te komen:

Ngoma - Kasane, Kasane - Nata/Gweta, Nata/Gweta - Maun of Ghanzi, Maun - Ghanzi, Ghanzi - Namibië. Af en toe zijn er diepe kuilen, maar die komen in vergelijking met andere Afrikaanse landen zelden voor (naar mijn mening).

Afhankelijk van het seizoen zijn de wegen in verschillende staat. Zandpaden zijn het best begaanbaar in de vroege ochtend of tijdens het regenseizoen. De Marsh Road in Savuti of in de Central Kalahari zijn vaak in zeer slechte staat in het regenseizoen, omdat de modder dan glad en diep is. Dit kun je ook zelf in het droge seizoen zien, omdat de paden dan keihard zijn, maar de diepe sporen en groeven van het regenseizoen nog steeds zichtbaar zijn.

Daarom raad ik je aan om altijd met aangepaste snelheid te rijden!

Tussen Kasane en Savuti en Moremi National Park, of tussen de Gate Moremi NP en Maun, zijn er diepe zandpaden te bedwingen.

Als je van Kasane naar Savuti wilt, is er een kruising waar ik je adviseer om rechtdoor de omweg via Linyanti te nemen. Toen ik het enige voertuig dat ons tegemoetkwam vroeg hoe de staat van het diepe zandpad is en welke weg zij gereden waren, zei hij alleen: 'We took the direct way from Savuti - it's Double!' Ja, wat moet ik zeggen? Het is haalbaar, zelfs een lokale gids die gasten vervoerde en me bij de ingang inhaalde en snel over alle heuvelen verdween, kwam na ons bij de poort aan omdat hij via Linyanti reed.

Hij was erg verrast om na ons aan te komen en zei: 'Where do you come from?' - Ik: 'We took the direct way, why?' - hij: 'Oh wow, and you're still fester than I was', ja. Ik had de GoPro aan en hoop dat ik jullie de opnamen kan laten zien. Een mix van diepes zand, vreselijke korte hobbels en een auto die zich er doorheen heeft gebaand. Toen ik de poort zag, maakte ik drie kruisen en kon het zelf niet geloven.

Alle verdere zandpaden waren vanaf dat moment niet meer zo erg, hoewel er op de weg van Savuti naar Moremi nogmaals een diep zandpad met vervelende stukken (maar lang niet zo erg als de weg naar de Ghoha Gate naar Savuti) was.

Alle verdere details schrijf ik zo snel mogelijk in de bijbehorende artikelen over de regio op.

Ik geef het toe: Het meeste angst had ik voor de ritten door de diepe zandpaden rondom Savuti en Moremi. Ik heb veel tips en adviezen gekregen en de staat van de secties steeds goed doorgelezen.

Na een acclimatisatiefase ging het echt goed. Daarom hier mijn tips, omdat veel mensen (uhm mannen) denken dat het gas geven helpt...

Zandpaden rijdt men het beste in een lagere versnelling en met verlaagde bandenspanning (aanbevolen wordt 1,5 bar). Vermijd het te schakelen of zelfs stil te staan op zandpaden. Als je toch vast komt te staan, adem dan even diep in en schakel terug. Rij een beetje achteruit en probeer het opnieuw. Let ook hier op dat je het gaspedaal niet te ver indrukte. Bij voorkeur rijd je in de 2e versnelling weg. Dat werkte bij mij!

Houd het stuur niet krampachtig vast bij het rijden op zand. De wielen vinden hun eigen weg. Stuur alleen een beetje tegen als dat nodig is.

Bij heuvels moet je aanloop nemen en met vaart de helling inrijden. Dat werkte bij mij ook prima.

Als helemaal niets meer helpt, kun je de bandenspanning verder verlagen, het differentieel inschakelen en jezelf een beetje laten duwen. Als helemaal niets helpt, moet je de wagen vrijmaken en (indien aanwezig) zandplaten, hout of stenen onderleggen. Al dat was bij ons niet nodig.

Omdat ik in het droge seizoen onderweg was, moest ik alleen maar glimlachen als ik een bord met de vermelding van een doorwaadbare plek of een met water gevulde kuil zag. Alles was uitgedroogd. Bij de 3rd Bridge Campsite was echter een deel van de derde brug verwijderd, zodat je door water moest rijden. Een omweg was er hier niet.

Uitstappen en controleren hoe diep het water staat en de ondergrond controleren viel hier af. Er kunnen krokodillen en nijlpaarden plotseling opduiken. Tegenliggers zijn hier vaak niet aanwezig. Dus moesten we hier voorzichtig met de auto vooruit gaan en langzaam met lage gearing ($WD en extra lage gearing LR) doorgaan.

Vooral in de CKGR zijn de paden in het midden vaak begroeid met hoge grassprieten. Ondanks de hoge bodemvrijheid van onze Toyota Hilux trok het gras aan de onderkant. Houd daarom de temperatuur van je koeler in de gaten, want gras kan de koeler verstoppen en de motor koeling voorkomen bij de toch al hoge temperaturen. Bovendien kan gras de uitlaat verstoppen, zodat het gemakkelijk kan vlam vatten.

Het rijden op golfplatenpaden was voor mij soms erger dan rijden in diep zand. De ergste combinatie van diep zand en golfplaten was er op de rit naar Savuti. In die situaties veert de auto extreem naar beneden terug. Het begint steeds meer te wiebelen. Je voelt je als in een schip met hevige zee. Om dit te vermijden kun je twee dingen doen: Heel langzaam rijden of gas geven en bij 50-60 km/u over de hobbels vliegen. Dit vermindert echter de grip en leidt snel tot ongevallen.

De lange concentratie op de wegen - of het nou asfaltweg, golfplaatpad of zand is - maakt je snel moe. De hitte en het stof die de auto in komen, dragen ook bij aan het snel moe worden en het afnemen van je concentratie.

Mijn tip: Plan realistische dagetappes en overbelast jezelf niet. We hebben nooit meer dan 250 km gereden. Wanneer er zandpaden volgden, zelfs veel minder. Wissel regelmatig van bestuurder of neem een korte pauze. In nationale parken kun je op campings die niet bezet zijn pauzes nemen of bij waterputten in de auto blijven zitten en een snack genieten.

Langs asfaltwegen zijn er af en toe aangegeven rustplaatsen onder een schaduwrijke boom. Maak gebruik van de gelegenheid voor een korte pauze.

Bandenpech komt in Zuid-Afrika vaak voor. Toch heb ik geen enkele gehad. Op grindpaden en in nationale parken komen bandenklappers vaak voor, omdat scherpe stenen en lange doornen je banden kapotmaken of je banden oververhit raken waardoor ze lek raken.

Zorg ervoor dat je minimaal twee goede reservebanden bij je hebt. Controleer het profiel en laat ze indien nodig vervangen. Ik kan alleen maar herhalen: Asco Car Hire had ons echt goede reservebanden meegegeven, die we gelukkig niet nodig hebben gehad.

Verstandig rijden en voortdurend de bandenspanning controleren, voorkomt lekke banden.

Over het algemeen zijn de volgende richtlijnen aanbevolen door onze autoverhuurder:

Asfaltweg: 2 bar, grindpad: 1,8 bar en zand: 1,5 bar.

We hebben in het zand de bandenspanning verlaagd tot 1,7 bar, om nog "lucht naar beneden" te hebben. Heeft goed gewerkt. Voor grindpaden hebben we geen bandenspanning verlaagd. Dat had zich zelf in de loop van de ritten verlaagd, zoals we later bij het pompen bij tankstations konden aflezen.

Vergeet niet om de bandenspanning na het verlaten van de zandweg weer te verhogen. Vooral bij het snel rijden op asfaltwegen kom je anders in het 'zwemmen'.

Deze hekken zijn in mijn ogen een echte schande. Ze zijn ingesteld om de verspreiding van mond- en klauwzeer (foot and mouth disease) onder de dieren te voorkomen. De controles zijn van totaal niet serieus tot heel nauwkeurig. Deze controles waren bij ons niet erg strikt.

Desinfectiebakken waren uitgedroogd, waar je met je schoenen in moet stappen, in de bakken voor voertuigen was nauwelijks vloeistof aanwezig of we werden droit doorgelaten.

De blik in de koelkast was halfslachtig. Een keer zei ik dat we toch op de terugweg naar huis zijn en alleen nog maar water erbij hebben (wat waar was) - toch lag er goed zichtbaar naast (!!) de koelkast een tetrablik melk. Zo veel daarover.

Over het algemeen wordt gezegd dat rauw vlees, melk en melkproducten (kaas, melk, eieren) gecontroleerd worden. Deze producten moet je inleveren. In de daktent werd overigens niet gecontroleerd. Hier had ik ons fruit veilig gesteld voordat we bij Ngoma de grens van Namibië naar Botswana overstaken. Rond het middaguur hadden de ambtenaren geen zin om überhaupt te bewegen. Stempel in paspoort, wegenbelasting betalen en verder rijden (overigens telt geen kippenvlees, dat geldt in Zuid-Afrika als vegetarisch).

Naar mijn mening zouden ze de hekken gewoon weer moeten afbreken, zodat het wild weer zoals vroeger naar drinkplaatsen kan trekken, zonder door de hekken tegengehouden te worden.

Meer over de veterinaire hekken op wikipedia of hier in een artikel van 1983 in de Zeit.

In vergelijking met Duitsland is tanken in Botswana vrij goedkoop. De liter kostte tijdens mijn reis tussen de 60 - 65 cent (ongeveer 7,31 Pula per liter).

Tankstations zijn er in elke grotere plaats (bijv. Maun, Kasane, Ghanzi, Gweta). Je moet elke gelegenheid aangrijpen om je tanks vol te maken. Betalen konden we op de eerder genoemde plaatsen altijd met een creditcard. In nationale parken zijn er geen tankstations.

Op de route van Kasane naar Maun zijn er geen tankmogelijkheden. Let op dat je bij het verkennen van Moremi en Savuti in diep zand soms het dubbele aan benzine verbruikt (men rekent tot 20 liter/km - bij ons was het minder. Vrouwen geven vermoedelijk niet altijd vol gas wanneer de auto in het diep zand niet wil, wat soms beter is).

We hadden in de auto een 60 en 80 liter tank ingebouwd. Als je in Savuti en Moremi Game Drives op eigen houtje wilt ondernemen, moet je misschien extra reservetanks meenemen.

Hoe tank je in Botswana?

Om te tanken hoef je de auto niet te verlaten. Een medewerker van het tankstation gebaart je naar de pomp en bedient je. Vaak poetst een andere medewerker ondertussen je ramen. Op verzoek pompt hij met de compressor je banden weer op (dit is bij elk tankstation, af en toe defect), controleert bandenspanning, olie- en waterniveau.

Voor deze diensten moet je een fooi betalen. Wij gaven meestal tussen de 2 - 5 Pula. Als alles door één persoon werd gedaan, gaven we 5 Pula, als de één tankte en de ander poestte, kregen ze elk 2 - 3 Pula.

Terreinwagens hebben vaak een overdruksysteem op het dak. Deze moet je altijd open laten, zodat er minder stof en zand in de auto komt. In de voorkant kun je dit nauwelijks vermijden. Zelfs via de ventilatie konden we de binnenkomst van het fijne stof voelen. Dit kun je deels vermijden door op de achterbank een raam een beetje open te zetten.

Om ervoor te zorgen dat je spullen in de auto niet helemaal onder het stof komen, raad ik je aan om vuilniszakken mee te nemen en spullen daarin te verpakken.

Voor Botswana raad ik je aan om de Tracks4Africa kaarten aan te schaffen. Ofwel gedrukt (nuttig voor de planning) of via de app voor smartphones. De kaart voor Botswana kost slechts 9,99 € (App Store) en laat bovendien zien waar je je bevindt.

De keer op keer aanbevolen Shell-kaarten vond ik niet zo goed, omdat hier alleen de hoofdwegen zijn ingetekend. Meer over mijn tips voor reisgidsen en kaarten vind je hier: Botswana reistips.

Dit kan erg nuttig zijn, omdat vaak meerdere wegen afbuigen en er geen borden aanwezig zijn.

Voor de invoer vanuit een van de buurlanden van de Zuid-Afrikaanse douanunie naar Botswana heb je alleen de Letter of Authority nodig. Deze krijg je van de autoverhuur, waarin hij bevestigt dat je de auto hebt gehuurd. Bovendien bevat de brief de toestemming voor de invoer naar Botswana.

Land van de douanunie zijn naast Botswana: Zimbabwe, Zuid-Afrika, Swaziland, Lesotho en Namibië. Voor deze landen heb je geen Temporary Import Permit voor de huurauto nodig. In dit document wordt de tijdelijke invoer goedgekeurd. Bij uitreis moet je dit document weer inleveren.

Voor de invoer naar Zambia heb je dit nodig. Tussen een reis tussen landen van de douanunie heb je trouwens ook geen Carnet de Passages nodig als je met je eigen auto onderweg bent.

Bij Asco Car Hire was de Letter of Authority gratis. De grensoverschrijding naar Botswana vereiste bij de verhuur geen hogere kosten.

Algemene kosten voor de grensoverschrijding van auto's zonder vergunning in Botswana: 50 Pula voor wegenbelasting (Road Permit), 50 Pula voor een aansprakelijkheidsverzekering voor 3 maanden (Third Party Insurance) en 50 Pula Road Fund. Dat is in totaal 150 Pula (ongeveer 13 euro). Stand: oktober 2016.

Om met je eigen huurauto naar Zimbabwe te rijden, komen er kosten op je af. Deze heb ik vóór de grensovergang berekend en daarna besloten om met een tour een dagtrip te maken, omdat ik de kosten voor een dagtrip in totaal of onzeker te hoog vond.

Visum voor Zimbabwe: 30 €, Customs Fee: 10 - 50 $, Carbon Tax (afhankelijk van motorinhoud) tussen 6 -30 $, terugbrengverzekering: 50 - 80 $.

Over het algemeen melden in diverse forums en reisgidsen veel personen dat ze aan de grens geld moesten betalen voor zogenaamde waarborgsommen tot soms 100 $. Deze kosten zijn er natuurlijk niet.

Plan aan de grensovergang tussen Kasane en Victoria Falls 1 -2 uur wachtijden in. Wij stonden 1,5 uur in de rij om ons visum te krijgen.

Veiligheid is altijd een thema tijdens reizen naar Afrika. Ik heb me werkelijk nooit onveilig gevoeld. Er zijn ook nauwelijks mensen onderweg, omdat het land in de gebieden die ik bereis heb zeer dunbevolkt is. Momenteel zijn er steeds weer berichten over overvallen op campings of inbraken.

Onze huurauto-onderneming raadde ons aan om al onze waardevolle spullen achterin de auto te stoppen en niets op de achterbank te laten liggen. Maar heel eerlijk: Achter was er een hangslot op en aan de zijkant drie kleine sloten die je (zo beweer ik) heel snel had kunnen openen. Toch hadden we jassen of handdoeken op de achterbank hangen en niemand interesseerde het. Ik was niet erg voorzichtig, maar voelde me ook niet ongemakkelijk daarbij.

Natuurlijk zou ik geen camera- en fotografieapparatuur of mijn laptop zichtbaar op de achterbank laten. Ik zou zeggen: met gezond verstand doe je alles goed.

Het autorijden op asfaltwegen is simpel, omdat er nauwelijks auto's onderweg zijn. Ook met tankstations hadden we geen probleem. Onze Toyota Hilux Double Cab had twee tanks (60 liter + 80 liter). Dus er was genoeg benzine in de tank. Zelfs bij het doorkruisen van Savuti en Moremi van Kasane tot Maun.

Het enige moment dat de 2e tank half leeg was, was de route Maun - Gweta - CKGR (Haina Lodge) met een dagtrip naar het CKGR (Deception Valley, Leopard Pan, Sunday Pan, Letiahau) tot aan Ghanzi. We hadden echter in Gweta nog kunnen tanken. Dus we hadden waarschijnlijk het CKGR probleemloos kunnen doorkruisen.

De diepe zandpaden waren de eerste meters echt vreselijk (video volgt). Na een tijdje had ik het onder de knie en leek alles veel eenvoudiger. Toch moet je altijd volledig geconcentreerd zijn. Dit wordt op de lange termijn, en door de grote hitte en droogte, echt zwaar.

We hebben elke seconde genoten, ook al waren veel routes erg eentonig en slaperig (bijvoorbeeld Ghanzi - Maun of van Gweta naar de lodge aan de omheining van het Central Kalahari Game Reserve).

Om ervoor te zorgen dat je niets vergeet, heb ik een checklist voor een roadtrip gemaakt.

Mijn tweede tip: schrijf een reisdagboek tegen het vergeten van de ervaringen tijdens de reis!

De herinneringen daarin zijn de mooiste souvenirs van je reis! Daarom heb ik eigen reisdagboeken ontworpen en laten drukken.

In deze notitieboeken kun je kosten, weer, indrukken, hoogtepunten en reiservaringen noteren. Ook is er ruimte om foto's in te plakken. Ideaal als reisherinneringen.

Mijn reisdagboeken kun je in de winkel kopen | Alternatief hier bij Amazon

Ik hoop dat dit artikel je heeft aangesproken en geholpen om je vragen te beantwoorden. Als je nog ideeën of vragen hebt, dan kijken we erg uit naar je reactie hier op de reisblog.

Als je geen vragen hebt: We kijken hoe dan ook uit naar je feedback en dat je dit artikel met vrienden deelt of op Pinterest opslaat. Dan kun je de tips later weer vinden.

Wil je altijd de beste reis- en insider tips ontvangen? Volg me dan op Facebook, Instagram, Pinterest, Threads of abonneer je op mijn nieuwsbrief om regelmatig updates en exclusieve tips te krijgen.

♥ Gebruik je mijn tips graag? Zeg dankjewel met een koffie ☕️

Mijn artikelen zijn het resultaat van intensief onderzoek, persoonlijke ervaringen en eerlijke aanbevelingen - geheel zonder KI. Ik schrijf ze zodat je je reizen stressvrij en met echte, zelfgeteste tips kunt plannen.

Als je mijn werk leuk vindt en heel graag dank wilt zeggen, ben ik blij met een kleine bijdrage in mijn virtuele reisfonds. Elke bijdrage helpt me om onafhankelijk en met passie hoogwaardig content voor jou te blijven maken. Dank je wel!

Vertrouwen is belangrijk: In sommige van mijn artikelen vind je aanbevelingslinks (affiliate links). Als je iets boekt of koopt via een van deze links, kost het je niets extra - maar ik ontvang een kleine commissie. Zo kun je me zonder extra moeite steunen en help je me om deze blog in leven te houden. Dank je wel dat je deel uitmaakt van mijn community en mijn passie voor authentiek reizen deelt!